เพราะเหตุใดกันนะ?
ไม่น่าจะใช่เพราะเห็นว่าสนุกหรอก เพราะในระดับของกู่หลิงฮวา ยังห่างชั้นเกินกว่าจะทำให้นัมกุงบีอาสนุกได้ ถ้าจะสมน้ำสมเนื้อกันจริงๆ อย่างน้อยต้องเป็นระดับของยองพุงหรือมูยอน
หากนางยังอยากไป นั่นก็แปลว่านางตั้งใจจะทำต่อจากที่ค้างไว้ในวันนี้
“…ตามใจ”
“อื้อ!”
พอได้ยินข้าตอบตกลง นัมกุงบีอาก็ดูโล่งใจขึ้นทันทีแล้วดื่มน้ำต่อ
เห็นดังนั้น ข้าก็พูดขึ้นเบาๆ เหมือนเป็นแค่คำพึมพำ
“ฝากนางด้วย”
สิ้นคำ นัมกุงบีอาชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างราวกับได้ยินสิ่งที่ไม่คาดคิด
แค่คำพูดลอยๆ ที่หลุดออกมาเพราะข้าอยากให้นางช่วยดูแลในจุดที่ข้าไม่อาจทำได้ แต่ดูเหมือนนัมกุงบีอาจะรับคำขอนั้นอย่างจริงจังเสียเหลือเกิน
“ฝาก…เหรอ?”
“อืม…ก็…”
“เจ้าขอให้ข้าช่วย…?”
“ก็แค่ ไหนๆ ก็ทำแล้วก็…”
“ข้าจะตั้งใจ”
“…ถึงขนาดนั้นก็ไม่ต้องก็ได้มั้ง”
ข้าเริ่มรู้สึกกระดากขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
มือที่คีบกับข้าวอยู่นั้นชะงักไปกลางอากาศ
แล้วนัมกุงบีอาก็ยิ้มออกมา
ข้าเคยเห็นรอยยิ้มของนางอยู่ครั้งหนึ่งแล้ว
แต่พอนางยิ้มอีกทีแบบนี้…มันช่างรุนแรงเกินไปจริง ๆ
“แค่ก…!”
อาจเพราะรู้สึกตื่นเต้นเกินไป ข้าถึงกับสำลัก
ข้ารีบคว้าแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวจนหมด
ความรู้สึกเย็นวาบไล่จากต้นคอจนถึงกลางหลัง
แสดงให้รู้ว่ารอยยิ้มนั้น…อันตรายถึงเพียงใด
‘คิดว่าเริ่มชินกับรอยยิ้มของวีซอลอา แล้วแท้ ๆ…’
