นั่นย่อมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า นัมกุงบีอานั้น อยากเป็นคนดีในสายตานาง
‘แต่…ทำไมกัน?’
หญิงสาวที่ทั้งเก่ง ทั้งงามอย่างนัมกุงบีอา ทำไมจึงต้องพยายามขนาดนั้นกับตน?
คำตอบที่พอจะเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
ก็คือ กู่หยางชอน
ถึงกู่หลิงฮวาจะไม่เข้าใจนัก แต่นัมกุงบีอาดูเหมือนจะรู้สึกบางอย่างกับพี่ชายของตน นั่นอาจเป็นสาเหตุที่นัมกุงบีอายอมฝึกให้อย่างจริงจัง
แต่ต่อให้อย่างนั้น…
ทั้งหน้าตา ทั้งฝีมือ ทั้งท่วงท่าและบุคลิก
คนที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น กลับเลือกกู่หยางชอน…?
‘ข้า…ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ’
หากเป็นกู่หยางชอนในอดีต
บางที นางอาจจะยังพอเข้าใจได้อยู่บ้าง
ทว่าตอนนี้…
– อย่าเดินไปไหนในสภาพนั้นเลย เห็นแค่หน้าก็รำคาญพอแล้ว
– ข้าบอกแล้วใช่ไหม อย่าเรียกข้าว่าพี่!
– เงียบ ๆ แล้วใช้ชีวิตอย่างคนไร้ตัวตนไปเถอะ อย่าให้ใครเห็นหน้าเข้า
“…ฮึก…”
แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปี แต่คำพูดและสายตาในวันนั้นยังคงเหมือนเข็มทิ่มแทงกลางอก
แค่นึกถึงขึ้นมา ร่างกายก็ยังสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
นางฝืนกลั้นหยาดน้ำตาที่ไหลเอ่อ แล้วเหวี่ยงกระบี่อีกครั้ง
‘แล้วอยู่ดี ๆ…มาทำเป็นห่วงกันทำไม’
– เจ้าไปหาน้องสาวข้าตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?
– ก็เป็นน้องสาวข้าอยู่แล้ว เจ้าอยากเป็นพี่รึไง?
กู่หลิงฮวากัดฟันแน่น เพิกเฉยต่อความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ แล้วออกแรงเหวี่ยงกระบี่อีกครา…!
