เพราะพิธีประลองดอกเหมยใกล้เข้ามาทุกที เหล่าผู้คนในฮวาซานและเขตฮวาอึมก็เร่งเตรียมงานกันอย่างคึกคัก
ดูไปก็ให้ความรู้สึกคล้ายงานสมัชชาเก้ามังกรของตระกูลกู่อยู่เหมือนกัน
‘ต้องลองมาเห็นด้วยตาตัวเองนั่นแหละ ถึงจะเข้าใจ’
แน่นอนว่าคงมีความแตกต่างอยู่บ้าง แต่บรรยากาศคงไม่ต่างกันเท่าไร
เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าที่ใด ผู้คนก็ตื่นเต้นกับการประลองของยอดยุทธ์ไม่ต่างกัน
ข้าเดินพาวีซอลอาแหวกฝูงชนที่พลุกพล่าน พลางมองซ้ายขวาเลือกเส้นทาง
นางดูตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งรอบตัว ใบหน้าเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
ในขณะที่ข้ากำลังมองดูความครึกครื้นตรงหน้า เสียงของตาแก่ชินก็ดังขึ้นอย่างเรียบเฉย
[พอมองดูตอนนี้แล้ว… โลกช่างเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ ]
น้ำเสียงของเขาให้ความรู้สึกเหมือนกำลังรำลึกถึงอดีต
‘ก็แน่นอน ท่านเคยอยู่ในยุคที่แตกต่างจากนี้มากนัก’
ช่วงเวลาที่ตาแก่ชินเคลื่อนไหวในยุทธภพนั้น เรียกว่าเป็นยุคแห่งสงครามอย่างแท้จริง
แม้ว่าเขากับผู้คนในยุคนั้นจะสามารถคลี่คลายความขัดแย้งและยุติสงครามได้อย่างรวดเร็ว
แต่เมืองต่างๆ ในยุคนั้นก็ไม่มีวันเหมือนกับสิ่งที่ข้ากำลังเห็นอยู่ตอนนี้
[…ช่างดีจริงๆ ]
‘ท่านดูอารมณ์ดีนะขอรับ’
[แน่นอนอยู่แล้ว… เพราะนี่คือโลกที่พวกเราต่อสู้มาอย่างยาวนานเพื่อได้มันมาไงเล่า จะไม่ดีใจได้อย่างไรล่ะ]
