ทั้งแรงกดดันที่แผ่ออกมา รวมถึงปราณกระบี่ที่ไหลเวียนอยู่บนคมดาบ ล้วนไม่ใช่เพื่อลงมือจริงจัง มีเพียงเจตนาข่มขู่เท่านั้น
ถึงอย่างนั้น ข้าเองก็ยังเลือกที่จะเข้าไปขวางกลางเสียอย่างนั้น จะโทษใครก็คงต้องเริ่มจากตัวข้าเอง
ข้ามองนัมกุงบีอาที่ทำตัวเก้อเขินเล็กน้อยก่อนถาม
“แล้วทำไมเจ้ากับนางถึงไปประลองกันอยู่แบบนั้นล่ะ?”
“…ก็แค่ประลองกันเฉยๆ น่ะ”
“…แน่นอนล่ะ ถ้าเป็นเจ้า ก็คงแค่ประลองเฉยๆ จริงๆ ”
ใครกันจะหมกมุ่นกับการประลองถึงเพียงนี้?
บางที… หรือว่านางเองก็ถูกผีหลอกสิงเหมือนข้า?
นัมกุงบีอาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วเอ่ยขึ้นว่า
“คือว่า…”
“หืม?”
“นางคนนั้น… เจ้ารู้จักหรือ?”
ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทิศทางที่กู่หลิงฮวาวิ่งลงไป
อา… ข้ายังไม่เคยพูดเรื่องนี้กับนัมกุงบีอามาก่อนสินะ?
ข้าจึงตอบไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
“น้องสาวข้าเอง”
“…หา?”
ใช่แล้ว ดูท่าเหมือนจะยังไม่เคยแนะนำเลยจริงๆ งั้นก็แปลว่านางไม่รู้เลยว่ากำลังมีเรื่องกับน้องสาวของข้าอยู่
จะว่าไป หน้าข้ากับกู่หลิงฮวาก็ไม่ได้คล้ายกันเลยแม้แต่น้อย เพราะงั้นนางจะไม่รู้ก็คงไม่แปลก
ปัญหาคือ…
หลังจากได้ยินคำว่า “น้องสาว” สีหน้าของนัมกุงบีอากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ตลอดชีวิตของข้า ทั้งชาตินี้และชาติที่แล้ว ไม่เคยเห็นนัมกุงบีอาแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อน
“…เป็นอะไรหรือเปล่า?”
