[พี่ชาย…!]
เสียงร้องปนสะอื้น ดวงตาพร่ามัว และแสงแดดอบอุ่นที่ตัดกับฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก
ทั้งหมดนั้น… ล้วนเป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำในวัยเยาว์ เป็นช่วงเวลาที่นางเคยเดินเล่นอยู่ในป่าภายในจวนตระกูล
ก้าวเท้าเล็กๆ เดินต้วมเตี้ยมไปตามทาง
วันนั้น นางเป็นคนที่ต้องหาอีกฝ่าย
เพราะการซ่อนตัวคนเดียวนั้นน่ากลัว นางจึงชอบอยู่ฝ่ายตามหามากกว่า
พี่ชายเคยพูดกับนางว่าไม่ต้องห่วง เพราะเขาซ่อนตัวเก่ง
[พี่อยู่ไหนน่ะ…?]
นางค่อยๆ เดินไปข้างหน้าพลางใช้มือลูบต้นไม้เพื่อประคองตัว
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ที่จริงแล้ว พี่ชายของนางไม่เคยซ่อนเก่งเลยสักครั้ง
ไม่ว่าเมื่อไรก็มักจะมีบางอย่างเผยให้เห็นอยู่เสมอ
เช่นเดียวกับครั้งนี้ ปลายเสื้อคลุมโผล่ออกมาหลังต้นไม้อย่างชัดเจน
ดวงตาที่คลอด้วยน้ำตาเมื่อครู่พลันสว่างวาบ
ก้าวเท้าเริ่มเร่งขึ้นเรื่อยๆ
เจอแล้ว!
นางพุ่งหน้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว เตรียมจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วตะโกนให้ตกใจ
[พี่…?]
แต่ผิดคาด พี่ชายของนางไม่ได้อยู่ตรงนั้น
เหลือเพียงเสื้อคลุมของตระกูลกู่ที่พาดทิ้งไว้อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น
[พี่อยู่ไหนกันนะ…]
[ว๊ากก !]
[อ๊ากกกกกกก!!]
เสียงตะโกนจากด้านหลังดังขึ้นจนทำให้นางร้องกรี๊ดสุดเสียงแล้วทรุดตัวลงนั่ง ตกใจจนหยดน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อนางหันกลับไปมองก็เห็นพี่ชายยืนหัวเราะอยู่ตรงนั้น แม้พี่ชายจะมีดวงตาดุดัน แต่เวลายิ้มกลับดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
