[ตกใจล่ะสิ?]
[ตะ…ตกใจหมดเลย…]
[ข้ารู้อยู่แล้วว่าแบบนี้ต้องได้ผล]
ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจจากการแกล้ง ทำให้นางหมั่นไส้จนต้องใช้มือตีที่ไหล่เขาเบาๆ
แต่ดูเหมือนจะไม่เจ็บเลยสักนิด เขายังคงหัวเราะอยู่ไม่หยุด
หลังจากหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยื่นมือมาให้นางจับ
นางทำหน้าบูดเล็กน้อยก่อนจะจับมือเขาแล้วลุกขึ้นยืน
[กลับกันเถอะ ท่านแม่คงรออยู่แล้ว]
[จะกลับแล้วเหรอ?]
[แน่นอนสิ ถ้ากลับช้า ท่านแม่อาจจะโกรธก็ได้นะ]
แน่นอนว่า… ไม่มีทาง
แม่ของพวกเขาไม่เคยโกรธเลยสักครั้ง แต่เพราะพี่ชายพูดเช่นนั้น นางจึงพยักหน้าโดยไม่ถามอะไรต่อ
มือที่กุมกันนั้นอบอุ่นยิ่งนัก
เสื้อคลุมที่เขาใช้หลอกนางเมื่อตะกี้ ตอนนี้ถูกสวมลงบนไหล่นางเรียบร้อยแล้ว
เหตุผลที่เขาให้ เพราะอากาศมันหนาวเกินไป
แม้ฤดูจะหนาวเย็นเพียงใด แต่เพราะมีพี่ชายอยู่ด้วยกัน นางจึงสามารถอดทนได้
[…พี่หญิงยอนซอแกล้งข้าอีกแล้ว…]
[…พี่ยอนซองั้นหรือ?]
[…อืม… นางชอบจ้องข้าเขม็ง แล้วก็บอกว่าท่านแม่เป็นแม่ของนาง ทั้งที่เป็นแม่ของเราต่างหาก…]
[…อย่างนั้นเหรอ]
เมื่อข้าพูดออกไป พี่ชายก็เอื้อมมือมาลูบศีรษะข้าเบาๆ
เพียงสัมผัสนั้น ใจก็รู้สึกอบอุ่นจนละลาย
…ก็เพราะนางก็เป็นครอบครัวเหมือนกันกระมัง ถึงได้พูดแบบนั้น…
…อื้อ…
สายตาอ่อนโยนจากพี่ชายที่มองลงมานั้นอบอุ่นเสมอ และข้าก็ชอบมันมาก
