แม้สายตาของบิดาจะเย็นชาและเฉยเมย แต่สายตาจากพี่ชายและแม่กลับเต็มไปด้วยไออุ่น
แค่นั้น… ก็เพียงพอแล้ว
ในตอนนั้น กู่หลิงฮวาคิดเช่นนั้นจริงๆ
[…วันนี้จะกินอะไรกันดีนะ…]
[…ข้าอยากกินปลา!]
[…งั้นเหรอ? งั้นไปบอกท่านแม่ด้วยกันเถอะ]
[…อื้ม!]
สองพี่น้องเดินคุยกันอย่างออกรสไปตลอดทาง และไม่นานก็เริ่มมองเห็นเรือนพักอยู่ไกลๆ
บางทีเพราะฟ้าใกล้ค่ำแล้ว จึงเห็นแสงไฟอบอุ่นส่องลอดออกมาจากในเรือน
เบื้องหน้านั้น มารดากำลังโบกมือให้จากที่ไกลๆ
[…แม่จ๋า!]
กู่หลิงฮวาโบกมือตอบกลับอย่างแรง แล้วรีบวิ่งเข้าไปโผกอดในอ้อมอกอบอุ่นนั้นทันที
แม้มือนั้นจะเย็นเฉียบ คงเพราะยืนรอนานกลางอากาศหนาว
แต่ข้าก็ยังชอบมันอยู่ดี
จากนั้น มารดาก็ยื่นมือไปลูบศีรษะพี่ชายที่เดินตามมา
แม้ฤดูจะหนาว แต่หัวใจของกู่หลิงฮวากลับรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ถ้าชีวิตจะดำเนินไปเช่นนี้ตลอดไปก็คงดี
ในใจของเด็กน้อย ณ เวลานั้น มีเพียงความปรารถนาที่เรียบง่ายเช่นนั้น
แต่นั่น… อาจเป็นสิ่งที่ฟ้าสวรรค์ไม่พอใจ
เจ็ดวันเจ็ดคืนหลังจากนั้น ทุกอย่างก็พังทลายลง
ชีวิตของกู่หลิงฮวาก็ตกลงสู่ขุมนรก
◇◆
ณ สำนักฮวาซาน ทุกปลายฤดูร้อนจะมีการจัดประลองประจำปีชื่อว่า‘พิธีประลองดอกเหมย’
แม้จะเป็นเพียงการประลองทั่วไประหว่างศิษย์ แต่ก็ถือเป็นเวทีสำคัญสำหรับการคัดเลือก “ยอดกระบี่แห่งดอกเหมย” ในภายหลัง
