‘…อึก’
ข้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง
ข้าพยายามนอนโดยขดตัวอยู่ในท่าประหลาด ๆ เป็นเวลานาน จนตอนนี้ไหล่ของข้าปวดไปหมด
“อือ…”
แม้ข้าจะพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวัง แต่วีซอลอาที่เกาะแขนข้าอยู่กลับขยับตัวเล็กน้อย
ดูเหมือนนางจะหลับลึกมาก เพราะแม้จะตื่นขึ้นมาครู่หนึ่ง นางก็ยังคงขยับริมฝีปากเคี้ยวอะไรบางอย่าง
‘…นางกำลังกินอะไรอยู่?’
ข้าขมวดคิ้ว นางทำเหมือนกำลังกินอะไรอยู่ในฝัน
ข้าอดคิดไม่ได้ว่า—
‘หรือว่านางกำลังฝันว่ากินบะหมี่อยู่?’
ด้วยความคิดไร้สาระนี้ ข้าจึงยกมือขึ้นเสยผมหน้าม้าของวีซอลอาให้เข้าที่
และเมื่อผมที่ปิดหน้าถูกปัดออกไป ข้าก็เห็นผิวขาวเนียนของนาง พร้อมกับริมฝีปากสีแดงสดที่สะท้อนกับแสงจันทร์…
แม้ใบหน้านางยังไม่เติบโตเต็มที่ แต่กลับเปล่งประกายงดงามอย่างไม่น่าเชื่อ
‘อีกไม่นาน นางก็คงต้องปิดหน้าด้วยผ้าคลุมแล้วสินะ’
แม้นางเป็นเพียงคนรับใช้แต่นางก็งดงามเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นเป้าสายตาของใครต่อใครได้
หากคิดถึงเรื่องราวในอดีตชาติ ข้ารู้ดีว่า…
อีกหนึ่งหรือสองปีจากนี้ นางต้องได้รับการปกป้องจากสายตาของผู้คน
‘…ถ้าหากตอนนั้น นางยังคงอยู่ข้างข้า’
ความคิดนี้ขมขื่นกว่าที่คาด ข้าไม่เคยเชื่อว่าวีซอลอาจะอยู่กับข้าตลอดไป
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม นางอาจจากไปเมื่อไหร่ก็ได้
แม้ตอนนี้นางจะให้ความสนใจและแสดงความรักต่อข้าอย่างเต็มที่ แต่…
ข้าควรจะรับมันไว้จริงๆ หรือ?
