คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจโดยที่ข้าเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้
“อือ…”
วีซอลอาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะกุมมือของข้าไว้หลวมๆ
ฝ่ามือนางอบอุ่นและนุ่มนวล
“ท่านปู่…”
นางกำลังฝันถึงผู้อาวุโสเซียนกระบี่หรือ?
ข้าลูบศีรษะของนางเบาๆ แล้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น
ขืนข้าอยู่ตรงนี้ต่อไป ข้าคงไม่ได้หลับแน่ ข้าหยิบหมอนติดมือไปหนึ่งใบ แล้วเดินไปยังมุมห้องเงียบ ๆ
[น่าเสียดายจริง ๆ]
‘ข้าไม่เสียดายเลยสักนิด’
หากข้ายังไม่ได้นอนแบบนี้ต่อไป พรุ่งนี้ข้าอาจจะหมดแรงจนแม้แต่วรยุทธ์ก็ช่วยอะไรไม่ได้
ข้าทิ้งหมอนลงไปบนพื้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างง่ายดาย
เมื่อไม่มีเสียงลมหายใจของพวกนางรบกวน และไม่มีกลิ่นหอมประหลาดทำให้เสียสมาธิ
ข้าก็สามารถหลับลงได้ในที่สุด
◇◆
—เสียงนกจิ๊บจ๊าบ
เสียงเจื้อยแจ้วของนกที่ไร้ความเกรงใจ ปลุกให้ข้าค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
‘…แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่านี่เป็นตอนเช้า’
ข้ายกแขนขึ้นบิดขี้เกียจอย่างงัวเงีย
“…อืออ…”
ข้าอยากจะนอนต่อจนถึงเที่ยง แต่ทำไมถึงตื่นเร็วขนาดนี้?
ข้ากลืนความขุ่นเคืองลงไป ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้น—
แต่ขยับตัวไม่ได้
‘…โดนกดทับฝันร้ายหรือ?’
ข้าลองขยับตัวไปมาเพื่อสำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น
และสิ่งแรกที่ข้าเห็น คือเส้นผมสีขาวเงินที่ปกคลุมหน้าอกของข้าเล็กน้อย
“…อะไรเนี่ย?”
ข้าเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะกวาดสายตาตรวจดูรอบตัว
แล้วข้าก็ต้องพบกับความจริงอันน่าตกตะลึง—
