แขนของข้าถูกตรึงไว้ทั้งสองข้าง นัมกุงบีอาและวีซอลอานอนกอดแขนของข้าอยู่คนละฝั่ง
ราวกับจงใจผูกข้าเอาไว้ให้นอนนิ่ง ๆ
‘ข้าอุตส่าห์หนีมานอนมุมห้องแล้ว ทำไมพวกนางถึงตามมาได้อีก!?!’
เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?
ข้าไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการที่สองคนนั้นมากอดแขนข้าตอนกลางดึกเลย!
“…ตาแก่ชิน”
[อย่าเรียกข้า…]
“อะไรกัน… มีอะไรเกิดขึ้นตอนกลางคืนหรือไม่?”
[ข้า… ไม่เห็นอะไรเลย…]
‘…อะไรของเขา?’
ข้าหยุดสนใจปฏิกิริยาแปลกๆ ของตาแก่ชินและพยายามดึงแขนออกมาแต่พวกนางกลับกอดข้าแน่นราวกับโซ่ตรวน
“…ทำไมพวกนางถึงเป็นแบบนี้กัน? ถ้ามีใครมาเห็นเข้า…”
—แกร๊ก
“…แบบนี้”
ก่อนที่ข้าจะพูดจบ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
สายตาของข้าสบเข้ากับผู้มาเยือน
หากเป็นคนรับใช้ หรือศิษย์สำนักฮวาซานทั่วไป คงไม่มีใครกล้าเปิดประตูห้องข้าโดยพลการ
ดังนั้น ตัวเลือกของคนที่กล้าทำเช่นนี้จึงมีอยู่เพียงไม่กี่คน
และหนึ่งในตัวเลือกที่ข้าไม่อยากให้เป็นมากที่สุดก็คือ—
กู่หลิงฮวา
“…!”
ข้ารู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลลงมาตามแผ่นหลัง
จากนั้น นางก็กวาดตามองข้าและสองคนที่กอดข้าอยู่
คิ้วของนางค่อยๆ ขมวดแน่นขึ้นทุกที
‘บ้าเอ๊ย…’
นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่มีคำอธิบายใดๆ ฟังขึ้น
หากข้าพูดว่า”มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”หรือ”พวกนางแค่นอนจับมือข้าเท่านั้น”
ใครมันจะไปเชื่อ!?
