ข้ากำลังพยายามหาทางพูดอะไรออกไป แต่สุดท้ายกู่หลิงฮวากลับปิดปากเงียบ ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วหันหลังกลับไป
“…ข้าจะรออยู่ข้างนอก”
เสียงของนางเย็นยะเยือก
ข้ารับรู้ได้ทันทีว่าทุกอย่างสายไปแล้ว
‘นี่มันเหมือนระเบิดที่รอวันปะทุ…’
ข้าไม่มีเวลามาคิดมาก ข้าต้องหาทางออกจากสถานการณ์นี้ก่อน
ข้าพยายามขยับตัว แต่แขนยังคงติดอยู่กับพวกนาง
ข้าจึงตัดสินใจใช้วิธีที่เด็ดขาดที่สุด
ข้าใช้นิ้วจิ้มสีข้างของวีซอลอาแล้วเขี่ยเบา ๆ
“อ๊ายยย!!”
เสียงหวีดร้องพร้อมกับการกลิ้งหลุดจากข้างตัวข้าเป็นผลสำเร็จ
เมื่อมือหนึ่งเป็นอิสระ ข้าก็หันไปจัดการกับนัมกุงบีอา
ข้าดีดหน้าผากของนางไปทีหนึ่ง
ป๊อก!
“…อือ?”
นางปรือตาขึ้นมามองข้าอย่างงุนงง ก่อนที่ข้าจะรีบฉวยโอกาสดึงแขนออกมา แล้วลุกขึ้นจากที่นอนทันที
◇◆
เมื่อข้าออกมาด้านนอกกู่หลิงฮวากำลังนั่งรออยู่บนระเบียง ข้าไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงได้แต่ยืนมองนางเงียบๆ
สุดท้าย นางเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
“ท่านอาจารย์ต้องการพบเจ้า”
“…ว่าไงนะ?”
คำพูดของนางทำให้ข้าชะงักไปชั่วขณะ ข้าไม่คาดคิดว่าคำพูดแรกที่นางจะเอ่ยออกมาจะเป็นเรื่องนี้…
“คราวก่อนที่เจ้าไปหา นางเสียดายที่ไม่ได้พบเจ้า”
‘คราวก่อนงั้นหรือ… ตอนที่ข้านำจดหมายไปส่งให้หมอเทวดาใช่หรือไม่?’
“เทพกระบี่ต้องการพบข้าหรือ?”
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมราชินีกระบี่ถึงอยากพบข้า
เป็นเพราะท่านแม่เป็นเพื่อนสนิทของนางหรือไม่? หรือมีเหตุผลอื่น?
