“…ก่อนเจ้ากลับตระกูล นางอยากให้เจ้าไปพบอีกครั้ง”
“…เข้าใจแล้ว เจ้ามาบอกข้าแค่นี้หรือ? ถึงกับต้องมาหาข้าตั้งแต่เช้า?”
“เจ้าคิดว่าข้าจะมาทำเรื่องไร้สาระแค่เรื่องเดียวหรือ? ข้ามีธุระที่นี่อยู่แล้ว ก็แค่แวะมาบอกเจ้า”
กู่หลิงฮวาพูดพลางขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด
“แต่ถ้าข้ารู้ว่าข้าจะต้องมาเห็นอะไรแบบนั้นแต่เช้า ข้าคงมาช้ากว่านี้หน่อย”
“…แล้วเจ้ามาที่ฮวาซานทำไม?”
“ศิษย์ของสำนักมาที่สำนักตัวเองมันแปลกตรงไหน?”
“แต่สำหรับเจ้า มันแปลกได้”
เพราะข้ารู้ว่านางอยู่ที่กระท่อมเพื่อดูแลราชินีกระบี่เป็นหลัก นางไม่ได้อยู่ที่นี่เป็นประจำ
กู่หลิงฮวาขมวดคิ้วราวกับเคี้ยวแมลง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ข้ามาที่นี่เพราะพิธีประลองดอกเหมยเท่านั้น ไม่ต้องสนใจข้า”
“ข้าไม่ได้ใส่ใจหรอกนะ เจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายมาหาข้า”
“…ไอ้เวร”
“เจ้าจะเข้าร่วมการประลองหรือไม่?”
“แน่นอนสิ”
‘แสดงว่าข้าสามารถกลับตระกูลได้เลยหลังจากการประลองจบลง’
แผนของข้าคือกลับทันทีหลังจบพิธีประลอง ตอนนี้ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการเกี่ยวกับจูกัดฮยอกและตำหนักรัตติกาลอยู่ แต่หากไม่มีปัญหาอะไรเพิ่มเติม ข้าก็สามารถกลับได้ตามกำหนด
ระหว่างที่ข้าคิดอยู่นั้น กู่หลิงฮวาก็ลุกขึ้นยืน
“ข้ามาบอกเรื่องที่ต้องบอกแล้ว เจ้าอยากกลับไปนั่งเล่นกับพวกหญิงหน้าตาขี้เหร่ของเจ้าก็เชิญ”
“…ว่าไงนะ? ขี้เหร่?”
“ก็ใช่ จะมีสาวงามอะไรติดสอยห้อยตามเจ้าได้กัน…”
