นางพูดไปพลางเบ้ปากราวกับจะเริ่มด่าข้า แต่จู่ๆ นางก็หยุดพูดไป
ดวงตาของนางเบิกกว้าง ขณะที่นางตัวสั่นเล็กน้อย
นางกำลังตกตะลึง
ข้าขมวดคิ้วก่อนจะเหลือบมองไปด้านหลัง
“…หืม?”
ที่หน้าประตูห้อง ข้าเห็นนัมกุงบีอา กำลังพิงประตูอยู่ด้วยท่าทางงัวเงีย และในอ้อมแขนของนาง วีซอลอากำลังซุกตัวอยู่และกึ่งหลับกึ่งตื่น
…ดูเหมือนว่านางทั้งสองจะเพิ่งตื่น และคงออกมาตามข้า
พอข้าเห็นแบบนี้ ข้าก็เข้าใจทันทีว่าทำไมกู่หลิงฮวาถึงนิ่งไป
แม้แต่นางเองก็คงไม่คิดว่าจะได้เห็นหญิงสาวสองคนที่งามล่มเมืองมาอยู่รวมกันแบบนี้ เพียงแค่คนใดคนหนึ่งก็สะดุดตาจนไม่อาจละสายตาได้แล้ว แต่ตอนนี้มีถึงสองคน… และพวกนางยังพัวพันกับข้าอีก
กู่หลิงฮวาสลับมองข้าและพวกนางไปมา
ริมฝีปากของนางสั่นเล็กน้อย ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายนางกลับหุบปากแน่น
จากนั้น นางก็ลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงฝีเท้าของนางหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ดูเหมือนว่านางจะยังไม่สามารถจัดการกับความคิดของตัวเองได้…
“…อะไรกัน?”
ข้ามองตามแผ่นหลังของกู่หลิงฮวาที่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
นางเป็นอะไรของนาง?
ข้าไม่เข้าใจปฏิกิริยาของนางเลยจริง ๆ
แต่ข้าก็ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนี้มากนัก
◇◆
หลังจากต้องอดทนกับพฤติกรรมการนอนที่ยุ่งยากของวีซอลอาและนัมกุงบีอารวมถึงทนกินมื้อเช้าพร้อมกับพวกนาง
