ฟู่มม—!
เปลวเพลิงที่โหมกลืนกินป่าโดยรอบเริ่มค่อยๆ มอดลงไปตามแรงลม
เพียงแค่ขยับมือเล็กน้อย เปลวเพลิงที่เผาผลาญพุ่มไม้และต้นไม้รอบตัวก็พากันไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของข้า
เพลิงที่หมุนวนอยู่รอบตัวค่อยๆ ถูกดูดซับเข้าไปในร่าง ทำให้พลังลมปราณที่สูญเสียไปก่อนหน้านี้ค่อยๆ ฟื้นคืนมา
“…ฟู่ว์”
หลังจากควบคุมพลังเสร็จ ข้าก็พ่นลมหายใจออกมา และสามารถมองเห็นไอร้อนจางๆ ลอยออกมาจากริมฝีปากของตัวเอง
“ข้าใช้พลังมากเกินไปหรือเปล่านะ?”
ดูเหมือนจะใช้มากไปจริง ๆ…
[เจ้าก็ยังพอรู้ตัวอยู่นี่]
เสียงของตาแก่ชินดังขึ้นอย่างเหนื่อยล้า
[เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันยากแค่ไหนที่จะหยุดไอ้สิ่งที่อาละวาดราวกับจะทำลายทุกสิ่งในร่างกายเจ้า?]
“มันอันตรายมากหรือ?”
[อีกเพียงนิดเดียว ข้าก็คงหยุดเจ้าไม่ได้แล้ว]
“งั้นก็เกือบไปสินะ”
ข้าเหลือบมองศพที่ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านรอบตัว ดูเหมือนจะใช้พลังมากกว่าที่คิด เพราะไม่มีแม้แต่ศพที่เหลือสภาพสมบูรณ์เลย
บริเวณรอบป่าที่เคยมีกลิ่นอายสดชื่นของธรรมชาติ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ของร่างที่ถูกเผา
ข้าจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ก่อนจะครุ่นคิด
“นี่เป็นครั้งแรกสินะ”
ครั้งแรกที่ข้าฆ่าคน… หลังจากย้อนกลับมา
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่ข้าก็ไม่ได้คิดอะไรให้ซับซ้อน
ข้ากลับมายังชีวิตนี้ ไม่เคยตั้งปณิธานว่าจะไม่ฆ่าใครอยู่แล้ว
