พวกมันเป็นเพียงสมุนของตำหนักรัตติกาลเป็นพวกสำนักอธรรม และที่สำคัญ—
เป็นพวกที่หมายจะเอาชีวิตของน้องสาวข้า
“แต่ทำไม… ใจข้าถึงสั่นขนาดนี้?”
เมื่อข้าวางมือลงบนหน้าอก ก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นเล็กน้อย ร่างกายกับจิตใจของข้ากำลังแยกออกจากกันอย่างนั้นหรือ?
“ช่างมันเถอะ”
ในชาติที่แล้ว ข้าก็เป็นแบบนี้… ไม่นานก็จะคุ้นเคยเอง
สิ่งที่ข้าต้องทำมีเพียงทำให้ตัวเองด้านชาให้เร็วกว่านี้เท่านั้น
[แล้วเจ้าจะทำอย่างไรกับไอ้คนที่หนีไป?]
ตาแก่ชินถามขึ้น
ข้าหันไปมองทิศทางที่หัวหน้าของพวกมันหนีไป
ตอนแรกข้าคิดจะตามไปฆ่าให้จบๆไป แต่หลังจากที่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังมารบางๆที่แฝงอยู่ในร่างมัน ข้าก็เปลี่ยนใจ
ข้าควรจับมันไว้เพื่อรีดเอาข้อมูล แม้ว่าจะเป็นเพียงพลังมารที่เจือจางและไม่เข้มข้นนัก แต่ก็แน่นอนว่ามันคือพลังมาร
“ทำไมพวกตำหนักรัตติกาลถึงมีพลังมารกัน?”
พวกมันมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิมารตั้งแต่เมื่อไรกัน?
มันไม่น่าจะเป็นไปได้… หรือว่าเรื่องนี้มีอะไรมากกว่าที่ข้าคิด?
ยังเหลือเวลาอีกหลายปีกว่าที่ลัทธิมารและมารสวรรค์จะปรากฏตัวขึ้น
“หรือว่ามันจะไม่ใช่พลังมารตั้งแต่แรก?”
ข้าไม่อาจมั่นใจได้เต็มที่ เพราะพลังที่สัมผัสได้มันเจือจางเกินไป
หากจะเรียกว่าพลังมารจริงๆ ก็ยังดูเบาบางเกินไปจนไม่น่าเป็นไปได้
นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ข้ารู้สึกเสียดายที่ปล่อยให้มันหนีไป
“มันเร็วกว่าที่คิด”
