ข้าน่าจะเผาขามันแทนที่จะเป็นแขน เพราะข้าไม่ได้สู้จริงจังมานาน สมองเลยทำงานได้ไม่ดีเท่าที่ควร
ทั้งที่รู้ดีว่าความผิดพลาดเล็กน้อยก็อาจทำให้หัวของข้าหลุดจากบ่าได้แท้ ๆ…
ดูเหมือนว่าข้าปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอเกินไปเพราะความสงบสุข
“…แล้วข้าจะเก็บกวาดพวกนี้เมื่อไรดี?”
เมื่อมองไปรอบๆ ข้าก็เริ่มปวดหัว
หากพลังของข้าสูงกว่านี้ ข้าคงสามารถเผาพวกมันจนเป็นเถ้าธุลีได้ในพริบตา
โดยเฉพาะเจ้าสวะนั่นที่นอนคอหักอยู่ตรงมุม—
น่าจะเผามันจากข้างในเสียมากกว่า…
“มันตายง่ายเกินไป”
สำหรับคนที่กล้าคิดสกปรกกับเด็กสาวแถมยังเป็นกู่หลิงฮวาอีกด้วย นั่นยิ่งทำให้ข้ารู้สึกไม่พอใจ
[เจ้าทำเหมือนดูถูกนางอยู่ตลอด แต่ก็ห่วงใยน้องสาวไม่น้อยเลยนะ]
“ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น”
[งั้นเจ้าก็ช่วยทำสีหน้าให้มันตรงกับคำพูดหน่อยเถอะ]
ตอนนี้สิ่งที่ข้าควรทำคือรายงานเรื่องนี้ให้เซียนดอกเหมยรับรู้ ข้าแค่กังวลอยู่ว่าในฐานะปราชญ์เต๋าเขาจะยอมรับเรื่องการฆ่าฟันเช่นนี้หรือไม่
สิ่งที่แปลกคือตาแก่ชินกลับไม่มีปฏิกิริยาต่อเรื่องนี้เลย
[เจ้าฆ่าคนที่สมควรตายแล้ว จึงไม่มีเหตุผลต้องมานั่งถกเถียงเรื่องนี้]
ก่อนจะเป็นจอมยุทธ์ เซียนก็คือผู้ฝึกเต๋า
แต่ก่อนจะเป็นผู้ฝึกเต๋า จอมยุทธ์ก็คือผู้ที่ยืนอยู่ในสนามรบ
บางทีอาจเป็นเพราะตาแก่ชินเคยผ่านมหาสงครามโลหิตมาด้วยตนเอง เขาจึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้
