เขาคิดจะตัดขาทั้งสองข้างของมันให้เดินไม่ได้ แล้วใช้เป็นเครื่องมือสืบข่าวแทน
แต่แบชงก็เป็นจอมยุทธ์ระดับชั้นหนึ่งจะตัดขาทิ้งก็ดูจะเสียเปล่าไปหน่อย
“ถ้าให้เวลาเจ้า… เจ้าจะสามารถหาเบาะแสของมันมาให้ข้าได้เมื่อไร?”
แบชงพยายามสะกดความหวาดกลัว ก่อนจะพูดออกมาเสียงสั่น
“ภายใน… สามวันขอรับ! ข้าจะหาข้อมูลของมันมาให้ได้!”
“สามวันงั้นรึ? แล้วเรื่องของหมอเทวดาล่ะ? นั่นก็ต้องรวมอยู่ในข้อมูลที่เจ้าจะนำมาให้ข้าด้วยใช่ไหม?”
“ขอรับ! ข้าจะนำข้อมูลทุกอย่างมามอบให้ท่านแน่นอน!”
“ดีมาก ข้าชอบท่าทีของเจ้า”
ยาฮยอลจ็อกลุกขึ้นแล้วเดินไปยังด้านหลัง ก่อนจะควักเอาถุงหนังออกมาแล้วโยนบางสิ่งให้แบชง
มันคือโอสถเม็ดเล็กๆ ขนาดเท่าหัวแม่มือ
“นี่คือยาสามวัน”
เมื่อเห็นของสิ่งนั้น สีหน้าของแบชงเปลี่ยนไปทันที
พวกที่ไม่ได้เป็นคนของตำหนักหลักจะต้องถูกบังคับให้กิน “โค”
หากไม่ได้รับยาในเวลาที่กำหนด มันจะทำให้พวกเขาทรมานจนตาย
“บัดซบเอ๊ย…”
แบชงกัดฟันแน่น
ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหาข้อมูลมาให้ได้ภายในสามวัน
