“ดังนั้นข้าจึงมาหาท่านเจ้าสำนักเพื่อขอคำยืนยัน”
แม้อาคมป้องกันจะแข็งแกร่งเพียงใด
หากเขาต้องการ เขาก็สามารถใช้กระบี่ฉีกมันออกเป็นเสี่ยงๆ ได้ง่ายดาย
เพราะเขามีเรื่องเร่งด่วนเกินกว่าจะรอเวลาได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็เลือกที่จะมาหาเซียนดอกเหมยก่อน
“เช่นนั้น ท่านจึงไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปสินะ”
“ถือเป็นมารยาทพื้นฐานที่ควรถามเสียก่อน”
“…แต่ท่านกลับมาถามข้าในยามค่ำคืนเช่นนี้?”
“…”
“ข้าล้อเล่นน่ะ”
เซียนดอกเหมยรู้ดีว่าจักรพรรดิกระบี่สวรรค์กำลังตามหาหมอเทวดา มันเกี่ยวข้องกับข่าวลือที่ว่าเขาหายตัวไปจากยุทธภพ และจู่ๆ ก็กลับมาอีกครั้ง
เซียนดอกเหมยก็เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดจักรพรรดิกระบี่สวรรค์ถึงต้องตามหาหมอเทวดา แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือวัดเส้าหลินและสำนักบู๊ตึ๊งก็กำลังตามหาจักรพรรดิกระบี่สวรรค์อยู่เช่นกัน
‘แม้วัดเส้าหลินและสำนักบู๊ตึ๊งจะร่วมมือกันตามหาเขา แต่เขาก็ยังคงหลบซ่อนตัวได้’
‘ความสามารถของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์ถึงกับอยู่ในระดับนั้นแล้วงั้นหรือ?’
เซียนดอกเหมยครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถามจักรพรรดิกระบี่สวรรค์ว่า—
“ข้าขอถามได้หรือไม่ ว่าเหตุใดท่านจึงตามหาหมอเทวดา?”
เซียนดอกเหมยถามขึ้นพลางจ้องมองจักรพรรดิกระบี่สวรรค์
เมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์พลันต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เหตุผลที่ข้าตามหาหมอเทวดา… ก็คงไม่ต่างจากผู้อื่น”
