“ศพเดินได้งั้นรึ?”
คำพูดที่ไม่คาดคิดของหมอเทวดาทำให้สมองของข้าขาวโพลนไปชั่วขณะ
เขาจ้องมองข้าด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับเป็นตัวแทนของข้าที่กำลังตกตะลึง
“ไอ้เด็กนี่… เจ้ากินอะไรเข้าไปกันแน่”
“หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?”
“พลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างเจ้าไม่ได้มีเพียงหนึ่งหรือสองสายเท่านั้น แล้วสภาพเช่นนี้เจ้ายังสามารถเดินเหินได้ตามปกติ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
คำพูดนั้นทำให้ข้ารู้สึกสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ข้ากลืนกินไปในช่วงนี้มีมากมายเสียจนพอจะเดาออกว่าเขาหมายถึงอะไร
พลังมารจากศิลามาร โชควาสนาที่ได้รับจากเสฉวน รวมถึงพลังจากวัตถุวิเศษของฮวาซาน—ทั้งหมดนั้นคงเป็นสิ่งที่หมอเทวดากล่าวถึง
“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเลยหรือขอรับ?”
“ในเมื่อเจ้าเป็นจอมยุทธ์ ย่อมรู้ดีอยู่แล้ว… แต่สิ่งที่ข้าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ มีมนุษย์ที่สามารถมีชีวิตรอดได้ในสภาพเช่นนี้ด้วยหรือ”
ถึงเพียงนั้นเลยหรือ?
ข้ารู้ว่าพลังของสายเต๋ากับพลังของตระกูลกู่ขัดแย้งกัน แต่ข้าก็จัดการมันได้ค่อนข้างดีเลยไม่ใช่หรือ?
‘หรือว่าเป็นเพราะตาแก่ชินที่บอกว่ามีบางอย่างกำลังอาละวาดอยู่ภายในร่างข้า?’
[ไม่ใช่เพียงแค่นั้นหรอก หากไม่มีใครอยากตายอย่างโง่เขลา คงไม่มีใครบรรจุพลังสองสายที่ขัดแย้งกันเข้าไปในร่างกายตนเองหรอก]
‘ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้เสียหน่อย…’
[นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พวกข้าคิดว่าเป็นเรื่องประหลาดยิ่งนักยังไงล่ะ]
