นี่เป็นปัญหาที่ข้าเองก็ครุ่นคิดและกังวลมาตลอด การที่พลังสองสายที่อยู่กันคนละขั้วสามารถดำรงอยู่ในร่างเดียวกัน…
พูดอีกอย่างก็คือ พวกมันกำลังปะทะกันอยู่ภายในร่างของข้าตลอดเวลา
เนื่องจากพลังทั้งสองไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ มันจึงปะทะกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และแรงกระแทกที่เกิดขึ้นล้วนตกอยู่ที่ร่างกายของข้าทั้งสิ้น
ยิ่งระดับวรยุทธ์สูงขึ้นเท่าใด ปัญหานี้ยิ่งจะกลายเป็นอุปสรรคที่ใหญ่หลวงขึ้นเท่านั้น
หากเป็นร่างกายของคนทั่วไป ป่านนี้คงต้องกลายเป็นคนไร้สติสัมปชัญญะเพราะลมปราณตีกลับไปแล้ว
‘ข้ามองมันง่ายเกินไปสินะ’
เพราะมันยังไม่ส่งผลกระทบต่อข้าโดยตรง ข้าจึงปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่คิดอะไรมาก
เช่นนั้นแล้ว ‘สิ่งที่ตาแก่ชินบอกว่ากำลังควบคุมพลังทั้งหมดไว้’ ก็คือพลังเหล่านี้อย่างนั้นหรือ…?
[ไม่ใช่]
‘หา? ไม่ใช่รึ?’
[ถูกต้อง หากอ้างอิงจากที่หมอเทวดาพูดแล้วละก็ สิ่งนั้นต่างหากที่กำลังช่วยให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่]
‘ช่วยข้าหรือ?’
[ใช่แล้ว… พลังปราณพวกนั้นพยายามปะทุออกมาตลอดเวลา แต่เจ้าสิ่งนั้นคอยกดข่มมันไว้ ถ้าไม่มีมันอยู่ ป่านนี้เจ้าคงระเบิดไปนานแล้ว]
คำพูดของตาแก่ชินทำให้ข้าไม่อาจเข้าใจได้ง่ายนัก…
“…ภายในร่างข้ากำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ข้าถามหมอเทวดาด้วยความร้อนรน
“เช่นนั้นแล้ว ข้าควรทำเช่นไร?”
“เจ้ามีอยู่สองทางเลือก—กำจัดพลังที่อยู่ในร่างออกไปทั้งหมด หรือภาวนาให้ร่างเจ้าไม่ระเบิดตายเสียก่อน”
