“…หา?”
อะไรนะ…?
“ตอนนี้ร่างกายเจ้าสามารถระเบิดได้ทุกเมื่อโดยไม่มีสัญญาณเตือน หากเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ข้าเองก็ช่วยไม่ได้”
ถึงขนาดที่หมอเทวดายังไม่กล้าแตะต้องร่างข้าอย่างนั้นรึ?
“ศพเดินได้ก็ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงหรอก เจ้าอาจจะตายคาโต๊ะอาหาร หรือลื่นล้มตายในอ่างอาบน้ำได้ทุกเมื่อ—สถานะของเจ้าในตอนนี้เป็นเช่นนั้น”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง คือข้าอยู่ในสภาพที่สามารถตายได้ทุกเมื่อโดยไร้การเตือนล่วงหน้า
หากพลังที่แสร้งทำเป็นสงบพลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อใด ข้าก็คงสามารถตายได้ในทันที
‘…ราวกับมีระเบิดฝังอยู่ในร่างกาย’
การที่ข้าคิดว่าการกลืนกินพลังทั้งหมดลงไปโดยไม่เกิดปัญหานั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง
…แต่จะว่าไป ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรับพลังเหล่านั้นเข้ามาเสียหน่อย นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!
“เรื่องนี้ดูร้ายแรงกว่าที่คิดไว้นะ”
เสียงของเซียนดอกเหมยดังขึ้น แต่หมอเทวดากลับหันไปมองด้วยสีหน้าราวกับได้ยินเรื่องที่ไร้สาระที่สุดในชีวิต
“เจ้ารู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า…”
” เจ้ายังกล้าอ้างตัวเองว่าเป็นถึงเซียนดอกเหมยอีกเหรอ เรื่องแค่นี้ยังมองไม่ออก!? ”
“ข้าพอจะรู้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ แต่ก็ไม่อาจบอกได้โดยละเอียด ข้าจึงพาเขามาหาเจ้าไม่ใช่รึ?”
ขณะที่สองเฒ่ากำลังโต้เถียงกัน ข้ายังคงตกอยู่ในห้วงความคิดอันวุ่นวาย
จะทำเช่นไรดี?
