“…ทำไม… ทำไม…”
“หืม?”
“ทำไมเจ้าถึงพูดมันได้หน้าตาเฉยแบบนี้…?”
“ข้าต้องกลัวด้วยหรือ? อย่างน้อยข้าก็ยังไม่ตายตอนนี้นี่นา”
“แต่พรุ่งนี้เจ้าอาจจะตายนะ…!”
“แล้วตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?”
หลังจากข้าพูดจบ สีหน้าของกู่หลิงฮวากลับดูแปลกไป
คำพูดของข้ามันแปลกขนาดนั้นเลยหรือ?
ทำไมนางถึงดูจริงจังกับเรื่องนี้นัก?
ไม่น่าจะเป็นเพราะนางยังมีความรู้สึกใดๆ ตกค้างอยู่กับข้าเสียหน่อย…
[มันแปลกแน่เจ้าหนู คนที่ไม่เคยสัมผัสกับเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย ไม่มีทางพูดเรื่องนี้ได้อย่างไร้เยื่อใยเช่นเจ้าแน่]
‘อืม…’
[ข้าเคยคิดว่าเจ้าดูเป็นเด็กแก่แดดอยู่แล้ว แต่คราวนี้ดูเหมือนจะเกินไปหน่อย ข้าหวังว่านี่จะเป็นหนึ่งในเรื่องที่เจ้าจะต้องอธิบายให้ข้าฟังในภายหลัง]
‘แล้วทำไมข้าต้องพูดเรื่องนี้ให้ท่านฟังด้วย?’
[ถ้าไม่พูดก็แล้วไป]
‘…’
เฮ้อ…
แค่เรื่องไร้สาระยังทำให้ข้ารู้สึกหนักอึ้งถึงเพียงนี้… น่าปวดหัวจริงๆ
ข้าถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะหันไปมองกู่หลิงฮวาและกล่าวว่า…
“อีกไม่กี่วัน ข้าจะกลับตระกูลกู่—เจ้าก็ต้องไปด้วย”
“ข้า…ไม่ไป”
“ไม่ไปหรือ?”
“ข้าจะกลับไปที่นั่นทำไมกัน…!?”
“เช่นนั้นก็ทำตามใจเจ้า”
ข้าตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่คำพูดของข้ากลับทำให้สีหน้าของกู่หลิงฮวาดูแปลกไปยิ่งกว่าเดิม
เพียงมองจากสีหน้าของนาง ข้าก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่ต้องการกลับไป
“เจ้าจะไม่พาข้าไปจริงๆ หรือ?”
