“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าไม่อยากไป”
“อ่า…?”
“แล้วเจ้าคิดว่าหากข้าบอกท่านพ่อว่า ‘นางไม่อยากกลับ’ เจ้าคิดว่าเขาจะว่าอย่างไร?”
“…”
“ถูกต้อง—คงจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ”
ท่านพ่อของนางคงจะตอบกลับมาเพียงคำเดียวว่า ‘เข้าใจแล้ว’ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเป็นเอกลักษณ์ของเขา
ส่วนเรื่องโอสถไท่เซียน… อ่า นั่นเป็นปัญหาสินะ
‘เอาเข้าจริง ข้าไม่ควรรับมันมาตอนนี้เลยไม่ใช่หรือ?’
แค่สภาพร่างกายในตอนนี้ก็เหมือนมีพลุระเบิดอยู่ภายในแล้ว หากกินโอสถเข้าไปอีกคงไม่ต่างอะไรจากการเติมเชื้อเพลิงให้กับไฟ
ข้าหันไปมองราชินีกระบี่และกู่หลิงฮวาที่ยังคงซบอยู่ในอ้อมกอดของนาง
คิดดูแล้ว พวกนางอาจจะอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุขกว่าการกลับไปยังตระกูลกู่
[โอ้ นี่เป็นความรู้สึกของพี่ชายอย่างนั้นรึ?]
‘หุบปากไปเถอะ อย่าพูดอะไรน่าขนลุกเช่นนั้น’
ข้ากำลังจะตายอยู่รอมร่อ ความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยสักนิด
แต่ก็เหมือนเช่นในชาติก่อน ข้าเพียงเลือกที่จะไม่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้
[หึ เจ้านี่ชอบพูดสวนทางกับหัวใจตัวเองจริงๆ]
ข้าปล่อยให้คำพูดของตาแก่ชินผ่านหูไป ก่อนจะหันไปทำความเคารพหมอเทวดาและราชินีกระบี่
ขณะกำลังก้าวออกจากกระท่อม สายตาของข้าสบเข้ากับจูกัดฮยอก
แต่ข้าเพียงจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งเท่านั้น ก่อนจะเมินเฉยและเดินออกมา
—อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้
เมื่อออกมาข้างนอก เซียนดอกเหมยก็จากไปเสียแล้ว
