“ดูจากปฏิกิริยาของเจ้า เจ้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นอะไร แล้วจะให้ข้ารักษาอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่ขอรับ ข้าแค่ขอให้ท่านตรวจดูเท่านั้นเอง…”
“ไร้สาระนัก เซียนดอกเหมย”
น้ำเสียงของหมอเทวดาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“หน้าที่ของหมอคือสิ่งใด? เจ้าจะให้ข้ารับรู้ว่าผู้ป่วยมีปัญหาแล้วเพิกเฉยอย่างนั้นหรือ?”
“ผู้อาวุโสแท…”
“ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ข้าต้องดูแลก็อยู่ตรงหน้าข้าแล้ว…”
“ถ้าหากเป็นเพียงใบของ ‘หยงฮยอนโช’ จะเพียงพอหรือไม่?”
ทันทีที่เซียนดอกเหมยเอ่ยชื่อสมุนไพรนั้น ทุกสิ่งก็หยุดนิ่งลง มือของหมอเทวดาที่กำลังต้มยาสะดุดชะงักกลางคัน
ข้าเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
‘เขามีหยงฮยอนโชอยู่หรือ!?’
หยงฮยอนโชเป็นสมุนไพรวิญญาณที่หาได้ยากยิ่ง แม้แต่โอสถมหาสมบัติที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็ยังต้องใช้เพียงแค่รากของมันเพื่อกลั่นสร้าง
แต่ตอนนี้ เซียนดอกเหมยกลับเสนอ…ใบของมัน
ข้าเชื่อว่าสำนักฮวาซาน ในฐานะหนึ่งในเก้าสำนักใหญ่ ย่อมมีของล้ำค่าอยู่มากมาย
แต่ถึงอย่างนั้น… การยอมใช้สมุนไพรระดับนี้เพียงเพื่อให้ข้าได้รับการตรวจร่างกาย?
ไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย
หมอเทวดาเองก็ยังไม่อยากเชื่อ จึงถามย้ำอีกครั้ง
“เจ้าเอาจริงหรือ เซียนดอกเหมย?”
“หากข้าโกหก ข้ายินดีจะยืนหอนเป็นสุนัขต่อหน้าท่าน”
ข้าแทบสำลักน้ำลาย
‘ท่านเจ้าสำนัก… ท่านพูดอะไรออกมา…!?’
ผู้นำสำนักเต๋าฮวาซานกำลังบอกว่าเขาจะยอมแสดงตนเป็นสุนัขต่อหน้าหมอเทวดา?
