“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าเราตกลงกันไว้แค่กระบี่ราชินีเท่านั้น? เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
“อืมม…”
บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นมา ข้ารู้สึกเหมือนตกอยู่ท่ามกลางสงครามที่ข้าไม่มีความรู้เกี่ยวกับมันเลยแม้แต่น้อย
และเมื่อรู้ว่าข้าคือเหตุผลที่เซียนดอกเหมยมาที่นี่ ข้าก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“เดี๋ยว… นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“อ่า! เพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกันสิ!”
“เจ้ายังกล้าพูดออกมาได้อย่างหน้าด้าน! คิดจะมาขอร้องข้าฟรี ๆ อย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ามีค่าแค่ไหน?”
“ข้าก็รู้! แต่ช่วยข้าหน่อยเถอะ!”
“ถ้ายังตื๊ออยู่ ข้าจะเอายาต้มมาราดหัวเจ้าแทน!”
ข้ามองดูการโต้เถียงที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดระหว่างยอดฝีมือแห่งลัทธิเต๋าและตำนานแห่งวงการแพทย์…
แม้แต่ราชินีกระบี่ก็เพียงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม
ดูเหมือนว่านางจะคุ้นเคยกับฉากเช่นนี้ดี
“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ตกลง”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ก็อย่างที่พูด เจ้ามองไม่ออกหรือ? เจ้าหนูนั่นไม่ได้อยู่ในสภาพปกติ”
คำพูดของหมอเทวดาทำให้ข้าตกใจ
“อะไรนะ?”
ข้าขมวดคิ้วทันที
ไม่ปกติอย่างนั้นหรือ? ข้า?
ข้ากินได้ นอนหลับดี แข็งแรงเดินไปไหนมาไหนได้ปกติ
ข้าตรงไหนที่ไม่ปกติ?
ปัญหาคือ หากเป็นคนอื่น ข้าคงมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่เพราะผู้พูดคือหมอเทวดาข้าจึงไม่อาจละเลยได้
