หากคิดถึงจูกัดฮยอกในชาติก่อนที่เป็นจอมเจรจาผู้มากเล่ห์ กลับยิ่งให้ความรู้สึกแปลกประหลาด
นี่ก็เป็นอีกหนึ่งในอำนาจของมารสวรรค์กระนั้นหรือ?
สามารถทำให้คนที่เคยพูดเก่งที่สุด กลายเป็นคนใบ้ได้?
เช่นนี้…ยังถือว่าเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือไม่?
เมื่อข้าไม่ได้ตอบสนองอะไร จูกัดฮยอกก็เพียงเก็บผ้ากลับเข้ากระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งข้างหมอเทวดาอย่างเงียบเชียบ
‘มันเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?’
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในชาติก่อน ท่าทางเยือกเย็นที่สามารถออกคำสั่งให้ผู้คนก้าวเข้าสู่ความตายโดยไม่ลังเล ทั้งหมดนั้น…
ไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าข้าในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย
‘ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…?’
อะไรคือเหตุผลที่ทำให้จูกัดฮยอกกลายเป็นศิษย์ของมารสวรรค์?
“แล้ว?”
เสียงของหมอเทวดาดังขึ้น ขณะที่เขาหันไปถามเซียนดอกเหมย
“เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอะไร?”
“…จะให้ข้าบอกว่าเจ้าสำนักฮวาซานถูกเรียกว่าเจ้าบ้าดอกเหมยได้อย่างไรน่ะหรือ?”
“ข้าจะเก็บของแล้วออกเดินทางเดี๋ยวนี้ดีไหม?”
“เรียกอย่างไรก็ได้ เจ้าก็รู้ว่าข้ามาเพื่อตรวจอาการศิษย์ของข้า”
“พูดให้เพราะๆ เถอะ ข้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเจ้ามีเรื่องอื่นที่ต้องการจากข้า”
เซียนดอกเหมยกระแอมเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงสายตาหลบ
“อะแฮ่ม… ก็ถือว่าเป็นโอกาสดี”
คำพูดของเขาทำให้ดวงตาของหมอเทวดาวาวโรจน์
