ข้าแทบจำไม่ได้แล้วว่านางเคยยิ้มเช่นไร เคยเรียกข้าด้วยน้ำเสียงแบบไหน ความทรงจำเหล่านั้นพร่ามัวและไกลเกินกว่าที่จะไขว่คว้าถึง
กระบี่ราชินีเผยยิ้มจางๆ และกล่าวเสียงเบา
“เราสองคนเป็นเพื่อนกัน… เพื่อนสนิทมาก”
“ท่านกับมารดาของข้าอย่างนั้นหรือ…?”
เป็นไปได้อย่างไร?
ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับวัยเยาว์ของมารดาเลย รู้เพียงว่านางมีชีวิตอย่างเรียบง่าย
‘แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกนัก’
เพียงแค่ดูจากตัวอย่างของวีซอลอา ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกหากอดีตของใครบางคนจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ไม่มีใครล่วงรู้
สิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจไม่ใช่ความเป็นมาของมารดาแต่เป็นเรื่องราวที่ข้าเพิ่งได้รับรู้หลังจากการย้อนกลับมาในครั้งนี้ต่างหาก
“เขาไม่เหมือนมารดาเลยสักนิด”
เสียงจากกู่หลิงฮวาเอ่ยขึ้น นางยังคงซุกอยู่ในอ้อมกอดของอาจารย์ตน แต่สายตากลับจ้องข้าอย่างไม่พอใจ
“หลิงฮวา?”
“เจ้าหมอนี่ไม่เหมือนมารดาเลยสักนิด มารดาของข้าน่ะ หน้าตาน่ารักเหมือนลูกกระต่าย แต่ดูเขาสิ! หน้าตาเหมือนตั๊กแตนตำข้าว!”
“ตั๊ก…แตน…?”
[เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหน้าตาที่เหมือนหรือไม่เหมือนเลย]
ข้าพยายามระงับอารมณ์ขณะครุ่นคิดถึงคำพูดของนาง
ในเมื่อมีสัตว์ที่ดูดีและสง่างามตั้งมากมาย เหตุใดนางจึงต้องเปรียบข้าเป็นตั๊กแตนตำข้าวด้วย!?
[เจ้าก็ไม่เคยคิดบ้างเลยหรือ ว่าเจ้าคงไม่ได้ดูดีหรือน่ารักเหมือนพวกมัน?]
