‘…พอเถอะ ตาแก่ชิน ข้าเจ็บปวดมากพอแล้ว’
กระบี่ราชินีลูบศีรษะของกู่หลิงฮวาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“หลิงฮวา เจ้าไม่ควรพูดเช่นนั้นกับคนที่ดั้นด้นมาตามหาเจ้า”
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…”
“ขอโทษพี่ชายของเจ้าซะ”
สีหน้าของกู่หลิงฮวาแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางเม้มปากก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่เต็มใจ
“ขอโทษ…”
แม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง กู่หลิงฮวาก็เอ่ยคำขอโทษออกมา แต่สีหน้าของนางกลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังสบถด่าอยู่ในใจ ทว่าดูเหมือนว่านางจะเชื่อฟังคำพูดของกระบี่ราชินีอยู่ไม่น้อย
กระบี่ราชินีมองศิษย์ของตนด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะกล่าวต่อ
“เมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่ข้าไปเยือนตระกูลกู่ ข้าอยากพบเจ้าด้วย… แต่น่าเสียดาย ตอนนั้นเจ้ากลับไม่อยู่พอดี”
สี่ปีก่อน?
‘อ้อ… ตอนนั้นเองสินะ’
เป็นช่วงที่ข้าเริ่มเห็นเงามืดของตระกูลกู่ เป็นช่วงที่ข้ากำลังดำดิ่งสู่ความพินาศอย่างช้าๆ
มันไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีเลยสำหรับข้า
กระบี่ราชินีเพียงยิ้มให้ข้า ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเข้าใจความรู้สึกของข้าแม้แต่น้อย
“แต่ตอนนี้ได้พบกันแล้ว ก็นับว่าเป็นโชคดี”
“ท่านหมายถึงข้าหรือ?”
“แน่นอน ข้ารู้สึกเสียดายมากหากจะไม่ได้พบเจ้าเลย”
ทำไมกันนะ?
เพราะข้าเป็นเพียงลูกชายของสหายเก่าของนางเท่านั้นหรือ?
