“เจ้าคนสารเลว…! เจ้าผลักข้าทิ้งให้จมปลักอยู่ในป่าเขาแห่งนี้ แล้วมีหน้ามาปรากฏตัวในตอนนี้อีกหรือ!?”
…เขากล้าพูดกับเจ้าสำนักฮวาซานเช่นนี้?
แต่แทนที่เซียนดอกเหมยจะขุ่นเคืองเขากลับดูไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม เขายังไม่ยอมปล่อยโอกาสนั้นให้ผ่านไป
เซียนดอกเหมยชี้มาทางข้าก่อนจะกล่าวออกมาอย่างหน้าตาเฉย
“ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วย ตรวจดูร่างกายของเด็กคนนี้ให้ทีเถิด ผู้อาวุโสแท!”
ชายชราเหลือบตามองข้าเพียงแวบเดียว สายตาของเขาดูหงุดหงิดราวกับถูกเรียกมายุ่งยากเสียเปล่า
ข้าจึงเลือกที่จะเงียบ ไม่กล่าวอะไรออกไป
และเพียงครู่เดียว ชายชราก็หันไปมองเซียนดอกเหมยพร้อมกับตะโกนออกมาเสียงดัง
“ข้าไม่สน! ไสหัวไปซะ เจ้าคนไร้ยางอาย!!”
ปัง!
ประตูกระท่อมปิดลงทันที
ภายใต้ความเงียบที่แผ่ปกคลุม ข้าหันไปมองเซียนดอกเหมย ก่อนจะถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ท่านผู้นั้นเป็นใครกันหรือขอรับ…?”
เซียนดอกเหมยลูบเคราตนเองอย่างเก้อเขิน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“แค่หมอที่ข้ารู้จักเท่านั้นเอง ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะอารมณ์ไม่ดีหน่อยนะ”
“…ขอรับ…”
“เอาล่ะ เข้าไปข้างในกันเถิด”
“…ขอรับ? แต่เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะบอกให้พวกเราไสหัวไปนะขอรับ?”
ข้าขมวดคิ้วมองเซียนดอกเหมยด้วยความสงสัย แต่เขากลับหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
“เขาบอกให้ข้าไสหัวไป ไม่ใช่ว่าไม่ให้เข้าไป ดังนั้นไม่มีปัญหา!”
