“…มันก็ความหมายเดียวกันไม่ใช่หรือ?”
ข้าถามกลับไปด้วยสีหน้าปลงตก
แต่ดูเหมือนเซียนดอกเหมยจะไม่สนใจคำพูดของข้า หรืออาจจะเลือกที่จะเมินมันไปโดยสิ้นเชิง
เขาหัวเราะเบาๆ แล้วกระชากประตูเปิดออกอย่างไม่ลังเล ก่อนก้าวเข้าไปในกระท่อมทันที
“ผู้อาวุโสแท!”
“ไอ้…! เจ้าเวรตะไล!!”
เสียงตะโกนก้องดังขึ้นจากภายในกระท่อมแทบจะในทันที
ข้าได้แต่ยืนนิ่ง คิดว่าตนเองคงจะต้องทำใจรับมือกับสถานการณ์วุ่นวายอีกครั้ง
แม้เซียนดอกเหมยจะเป็นปรมาจารย์ผู้สง่างามแห่งฮวาซาน แต่ในขณะนี้เขาดูคล้ายกับผู้อาวุโสสองของตระกูลกู่ไม่มีผิด
บัดนี้ ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงสนิทกันนัก…
