แต่ถึงกระนั้น เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เขาไม่มั่นใจนักว่าตอนนี้สีหน้าของตนเองยังคงเรียบเฉยดีอยู่หรือไม่
[คิดให้ดีเถิด ท่านเจ้าลัทธิคงจะมอบภารกิจนี้ให้แก่ท่านแน่]
แกร๊ก!
เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังขึ้น
มือที่จับลูกบิดประตูของเขาออกแรงบีบแน่น จนมันเกิดรอยบุบยับอย่างน่ากลัว
[ขอให้ท่านเลือกอย่างรอบคอบ ท่านประมุข]
เสียงที่เปื้อนรอยยิ้มของจูกัดฮยอกยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาท
ด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น ชายผู้นั้นผลักบานประตูออกอย่างแรง ก่อนจะพุ่งทะยานออกไป
เขารวบรวมพลังและตะโกนออกมาเสียงดังลั่น
เสียงของเขาราวกับกรีดอากาศ เสมือนเขากำลังระบายโทสะที่เก็บกดอยู่ภายใน
แต่สุดท้าย…
เมื่อเสียงนั้นจางหายไป เหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
เขายืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน ก่อนจะก้าวเดินต่อ
สีหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยโทสะค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม
เขายังคงรู้สึกได้ถึงพลังมารที่เดือดพล่านอยู่ในร่าง แต่จะให้มันปรากฏออกมาไม่ได้
เขาก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง
จุดหมายต่อไปของเขาคือเหอหนาน
◇◆
มารสวรรค์อาจละทิ้งความเป็นมนุษย์ และก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว จนกลายเป็นตัวตนที่ไม่อาจเข้าใจได้
แต่สุดท้าย… เขาก็ยังคงเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง
ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ลัทธิมารที่รวมตัวกันภายใต้ร่มเงาของเขาก็ยังคงเป็นเพียงกลุ่มหนึ่งเท่านั้น
