เมื่อมองจากมุมหนึ่ง พวกมันคือกลุ่มที่เล็กมาก แต่ทุกคนล้วนเป็นมารที่เต็มไปด้วยความวิปลาส
และกลุ่มที่ไม่น่าจะเป็นปึกแผ่นเช่นนี้ กลับสามารถก้าวขึ้นมากลืนกินทั่วทั้งยุทธภพได้
และเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวของมันคือ‘ชายผู้นั้น’
เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของสี่ตระกูลสูงศักดิ์ และเป็นผู้ทำให้เสฉวนที่เคยเป็นที่ตั้งของลัทธิอธรรมอันดับหนึ่ง หายไปจากแผนที่
เขาคือผู้ที่นำพาความพินาศมาสู่เก้าสำนักใหญ่ และเป็นผู้ที่ทำลายสหพันธ์ยุทธภพที่เป็นศูนย์กลางของฝ่ายธรรมะ
เขาคือมันสมองของลัทธิมาร—
‘เขี้ยวหมาป่าสวรรค์’ จูกัดฮยอก
บุคคลที่ข้าปรารถนาจะตามหาทันทีหลังจากย้อนเวลากลับมา บุคคลที่หายไปจากสายตาข้าจนทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายใจ
และบัดนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว
“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”
น้ำเสียงของข้าแฝงไปด้วยโทสะโดยไม่รู้ตัว
บุรุษตรงหน้ามีใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าข้าเล็กน้อย ผมสีดำขลับแซมด้วยเส้นขาวบางส่วนหน้าม้าปรกลงมาปิดบังใบหน้าเกือบครึ่งหนึ่ง
เขาใช้มือเสยผมขึ้นเผยให้เห็นใบหน้า
“…??”
รอยแผลเป็นที่เคยปกคลุมใบหน้าในชีวิตก่อนของเขา… หายไป
หรือว่าตอนนี้มันยังไม่เกิดขึ้น?
“นี่”
ข้าเอ่ยเรียกเขา
แต่เขาไม่ตอบกลับ เพียงจ้องข้านิ่ง ๆ
เวลาผ่านไปเล็กน้อย ทว่าเขายังคงนิ่งเงียบ
เขากำลังเมินข้าหรือ?
ความคิดนี้ทำให้ข้ารู้สึกเดือดดาลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบไหลเวียนขึ้นมาตั้งแต่ตันเถียน
