กลิ่นอายสังหารที่ข้ากดข่มเอาไว้ พลันปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม
‘…หรือว่าข้าควรจะฆ่ามันตอนนี้เลยดี?’
ความคิดนั้นครอบงำจิตใจข้าอย่างสมบูรณ์
อย่างไรเสีย ข้าก็ต้องการสังหารมันอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องลังเล…
[หยุดเดี๋ยวนี้!]
“…!”
เสียงตวาดก้องของตาแก่ชินทำให้ข้าสะดุ้งตื่นจากภวังค์
[เจ้าทำบ้าอะไรอยู่! รีบปล่อยมือเสีย!]
…ปล่อยมือ?
ข้าก้มลงมองมือของตนเอง
มือของข้ากำลังบีบรัดลำคอของเขา
‘…ข้าทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?’
ข้ากำลังจะทำอะไร?
ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านผ่านลำคอ
แม้ร่างกายของข้าจะยังเยาว์วัย และอารมณ์ของข้ายังพลุ่งพล่านง่าย แต่ข้าก็ไม่เคยทำอะไรไร้แผนการขนาดนี้มาก่อน
นี่มันแปลกเกินไปแล้ว
แม้จะโมโหจนขาดสติแต่ข้ากลับไม่สามารถควบคุมตนเองได้เลย
‘…เหมือนกับว่ามีบางอย่างบงการข้าอยู่’
“เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
เสียงตวาดแหลมดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่พุ่งเข้ามาด้านข้าง
ร่างของข้าถูกผลักอย่างแรงก่อนจะล้มกลิ้งไปบนพื้นหญ้า
ข้าพยายามยันตัวขึ้น ลมหายใจหนักหน่วง
“…จู่ๆ ก็โผล่มาแล้วทำบ้าอะไรของเจ้า?”
เสียงแข็งกระด้างดังขึ้น
ข้าหันไปมองผู้ที่เข้ามาขวาง
สิ่งแรกที่เห็นคืออาภรณ์ของฮวาซาน
นางมีเรือนผมยาวประบ่า คิ้วเรียวเฉียงขึ้นดวงตาที่แฝงแววคมกริบ
แต่ทว่าสีหน้านั้นกลับไม่ได้ดุดันนัก
…นางดูไม่เหมือนคนจากตระกูลกู่
