ข้าคิดว่าตัวเองคงมองผิดไปแล้วจริง ๆ
ไม่ใช่หรือ? เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า ใครเล่าจะคาดคิดว่าภายในห้องของตนเองจะมีชายชราอยู่!
ยิ่งไปกว่านั้น บุคคลผู้นี้ไม่ใช่เพียงแค่คนชราทั่วไป…
เซียนดอกเหมย, ตั๋วฮวา
เจ้าสำนักฮวาซานคนปัจจุบัน และผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นปราชญ์แห่งเต๋าอันสูงส่ง อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในจอมยุทธ์ที่สามารถกล่าวได้ว่าเป็นจอมกระบี่เคียงข้างกับวีฮโยกุน จอมกระบี่ผู้เกรียงไกร
ไม่ว่าจะเป็นชีวิตก่อนหรือชีวิตนี้ บุคคลที่นั่งอยู่ตรงหน้าข้าล้วนเป็นหนึ่งในยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของยุทธภพ
“ซู๊ด…”
เขาจิบชาอย่างใจเย็น มิหนำซ้ำยังมีอาหารวางอยู่ตรงหน้า
…นั่นมันอะไร?
ดูเหมือนเป็นไม้เสียบอะไรบางอย่าง คล้ายกับของย่าง?
“เอ่อ…”
ข้าทำท่าจะเอ่ยปากถาม แต่เซียนดอกเหมยกลับยกมือขึ้นห้าม
ข้ายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็หยิบไม้เสียบนั่นขึ้นมากัดคำโต
“ขออภัยเถอะ ข้ายังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย”
“…หา?”
“ยามที่ท้องว่าง ร่างกายมันช่างขยับลำบากเสียจริง ยิ่งแก่ตัวลงก็ยิ่งต้องลำบาก”
“…อ่า ใช่หรือขอรับ…”
อะไรเนี่ย?
นี่มันอะไรกัน?
ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจข้าคืออะไรกันแน่?
[…เจ้านี่เป็นบ้าไปอีกแบบหนึ่งจริง ๆ…]
เสียงของวิญญาณตาแก่ชินชอลดังขึ้นในหัวข้า ทำเอาข้าสำลักน้ำลายแทบไม่ทัน
‘ท่านจะกล่าวเช่นนั้นกับศิษย์สายตรงของตนเองจริง ๆ หรือ?’
