[ศิษย์สายตรงอะไรกัน… เจ้าหนูนั่นเกิดตอนที่ข้ากลายเป็นปุ๋ยไปแล้วต่างหาก]
…เจ้าหนู?
ก็จริงอยู่ เซียนดอกเหมยอายุน้อยกว่าชินชอลมาก แต่ยังไงก็ดูแปลกอยู่ดี
ข้ามองดูเขาที่นั่งกินอาหารเช้าของตนเองอย่างสบายใจ หลังจากจัดการไม้เสียบย่างจนหมด เขาก็หยิบชายามเช้าขึ้นจิบ
“ขออภัยด้วย แท้จริงแล้วข้าตั้งใจจะมาหาเจ้าโดยตรง แต่พอเดินผ่านแผงลอย มันดูน่ากินมากจนอดใจไม่ไหว”
“อ่า…ไม่เป็นไรขอรับ”
“ฮ่า ๆ เจ้าช่างเป็นเด็กดีเสียจริง”
หลังจากจิบชาเสร็จ เซียนดอกเหมยก็ไอเล็กน้อย ก่อนจะจ้องข้าด้วยสายตาที่พิจารณา
“ว่าแต่… เจ้าเป็นหลานของกู่รยอนสินะ?”
“…ไม่ใช่ขอรับ ข้าไม่ใช่หลานของท่านผู้อาวุโสสอง”
“หืม? ไม่ใช่หลานของกู่รยอนรึ?”
“ขอรับ”
แม้สายเลือดของข้าจะมีความเกี่ยวข้องกับท่านผู้อาวุโสสอง แต่หากกล่าวตามความจริงแล้ว ข้าไม่ใช่หลานแท้ๆ ของเขา
“แปลกจริง ข้านึกว่าท่านอาวุโสสองส่งหลานตนเองมาฝึกฝนเสียอีก”
“ท่านผู้อาวุโสสองมิได้แต่งงานขอรับ”
“ข้าก็รู้อยู่หรอก แต่ใครจะรู้ล่ะ บางทีเขาอาจมีลูกที่เกิดจากที่ใดที่หนึ่งก็เป็นได้”
“ขอรับ…?!”
นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
แบบนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?
ยิ่งสนทนากับเขามากขึ้นเท่าไร ข้าก็ยิ่งรู้สึกว่าเซียนดอกเหมยผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป
[คนที่เอาวัตถุวิเศษไปเดิมพันเหล้าได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่]
คำพูดของตาแก่ชินฟังดูหนักแน่นเสียจนข้าแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
