จริงด้วยสินะ…
คนที่กล้านำวัตถุวิเศษมาเดิมพันในการดื่มสุรา จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?
แต่…ดูจากบุคลิกและท่าทางของเขาแล้ว ก็ไม่ใช่คนที่น่าจะทำเช่นนั้นเลย
ใบหน้าของเซียนดอกเหมยช่างเหมาะกับภาพลักษณ์ของนักพรตเต๋าที่แท้จริง
“หากท่านรู้ว่าข้าจะมาหา แสดงว่าท่านผู้อาวุโสสองได้ส่งจดหมายแจ้งล่วงหน้ากระนั้นหรือขอรับ?”
“ใช่แล้ว ในจดหมายเขียนไว้ว่า ‘หลานข้าจะนำศิลาเมิ่งฮวามาด้วย ขอฝากดูแลด้วย'”
“หลาน…หรือขอรับ”
ข้ารู้สึกแปลกๆกับคำนี้ แต่เมื่อพิจารณาว่าเป็นท่านผู้อาวุโสสอง ข้าก็ไม่แปลกใจหากเขาจะใช้คำนี้
เซียนดอกเหมยมองข้าแล้วกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ต้องขออภัยที่มาหาเจ้าตั้งแต่เช้า ข้าได้ข่าวว่าเจ้ามาถึง จึงอดใจรอไม่ไหว”
…แล้วก็เลยบุกรุกเข้ามาขณะที่ข้ายังหลับอยู่อย่างนั้นหรือ?
ถึงแม้จะเป็นวัตถุวิเศษที่สำคัญต่อสำนักก็ตาม…
“…เฮ้อ ข้ายังขนลุกเมื่อนึกถึงตอนที่เหล่าผู้อาวุโสพากันตำหนิข้าหลังจากเสียวัตถุวิเศษไป”
“…”
ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกผิดกับเรื่องนี้จริงๆ หรืออย่างน้อยก็น่าจะเป็นเช่นนั้น
จริงหรือไม่ล่ะ ตาแก่ชิน?
[…อย่าถามข้าเลย…]
น้ำเสียงของตาแก่ชินสั่นเครือเล็กน้อย คล้ายแฝงไปด้วยความกระดากอาย
“แต่ว่า…ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตอนนี้จบเรื่องนั้นเสียที ต่อไปถ้าข้ายังเอาวัตถุไปเดิมพันสุราอีก ข้าคงไม่ใช่คน แต่เป็นเดรัจฉานแทน”
…เขาหมายถึงใครกัน?
