ข้าพลิกดูเอกสาร พบว่ามีตราประทับของตระกูลกู่จริง อีกทั้งยังเป็นเอกสารที่ออกโดยตรงจากวีฮโยกุน
…แน่นอนว่าเขาคงไม่พูดโกหก
‘ในเมื่อวีซอลอาไปกับท่านปู่วี ก็คงไม่มีปัญหาอะไร…’
ข้าถือเอกสารไว้ พลางคิดว่าควรหาอะไรใส่ท้องก่อน
แต่พอข้าหันหลังจะเดินไป ประตูห้องใกล้ๆ ก็เปิดออก
หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมา ทั้งยังขยี้ตาด้วยท่าทางง่วงงุน
…นัมกุงบีอา
“อา…”
นางมองมาที่ข้า ก่อนจะยกมือขึ้นโบกเล็กน้อย
…นั่นคือการทักทายยามเช้าของนางกระนั้นหรือ?
ใบหน้าของนางยังคงดูสงบนิ่งราวกับไม่รับรู้เลยว่าตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมาได้เกิดเรื่องราววุ่นวายเพียงใด
ข้ามองนางด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ และเอ่ยขึ้น
“จะไปกินข้าวหรือไม่?”
นัมกุงบีอาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบรับอย่างเชื่องช้า
