ครั้งนี้ข้าก็เห็นด้วยกับตาแก่ชินเป็นครั้งแรก
พายุลูกใหญ่ผ่านไปแล้ว ข้าเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าว่างเปล่า
เบื้องหน้า ข้าเห็นมูยอนยืนตัวแข็งทื่อ
“เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ?”
“…เปล่าขอรับ”
ใบหน้าของเขาซีดเผือด ราวกับเพิ่งเผชิญหน้ากับภูตผี
ข้ามิได้ใส่ใจนัก แล้วเริ่มมองหาวีซอลอา
นางน่าจะมาถึงนานแล้ว และควรจะเคาะประตูเรียกข้า แต่กลับไม่ปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อย
“วีซอลอาไปไหน?”
“ท่านหมายถึง…คุณหนูวีหรือขอรับ?”
“ใช่ แล้วเจ้าทำไมถึงดูแข็งทื่อเช่นนั้น?”
“ข้า…ข้าเพิ่งได้จับมือกับเซียนดอกเหมย…”
“…หา?”
“แม้ข้าจะต้องตายตอนนี้ ข้าก็ไม่มีสิ่งใดติดค้างในชีวิตอีกแล้ว!”
“…อ่า งั้นหรือ”
ข้าส่ายหัวเบา ๆ กับสภาพขององครักษ์ที่กำลังหลุดออกจากโลกแห่งความจริง
หากเขารู้ว่าข้าเคยนั่งดื่มสุราและสนทนากับจักรพรรดิกระบี่สวรรค์มาแล้ว ก็คงแสดงสีหน้าที่ตื่นตกใจยิ่งกว่านี้กระมัง
ข้าสะบัดความคิดไร้สาระออกไป ก่อนจะหันกลับมาถามอีกครั้ง
“แล้ววีซอลอาหายไปไหนกันแน่?”
“ข้าได้ยินว่านางมีธุระกับท่านปู่วีตั้งแต่เช้าตรู่ จึงออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง”
“ท่านปู่วี?”
จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ออกไปกับวีซอลอาหรือ? ทั้งที่เพิ่งมาถึงมณฑลส่านซีแท้ ๆ…
‘เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?’
มูยอนยื่นบางสิ่งมาให้ข้า
“นี่เป็นเอกสารที่ท่านปู่วีฝากให้ข้า ข้างในมีตราประทับของตระกูลกู่เพื่อรับรองคำอนุญาตจากท่านประมุข”
