ข้าคิดว่าหลังจากมาถึงอำเภอฮวาอึม ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักฮวาซาน พวกเราคงจะขึ้นไปบนเขาทันที
แต่เมื่อมาถึง ก็พบว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเราจึงต้องหาที่พักก่อน
เพราะที่นี่เป็นเขตที่สำนักฮวาซาน มีอิทธิพลโดยตรง พอเห็นเหล่าศิษย์ในชุดชุดดอกเหมย ปรากฏตัว เจ้าของโรงเตี๊ยมรวมถึงคนงานต่างก็ออกมาต้อนรับอย่างแข็งขัน
ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงหาที่พักได้โดยง่าย
ชินฮยอน และพรรคพวกของเขาหาที่พักที่เหมาะสมให้ จากนั้นบอกว่าพรุ่งนี้จะลงมารับข้าขึ้นเขา พร้อมกับทิ้งศิษย์รุ่นที่สองบางคนไว้เป็นเพื่อนข้า ก่อนที่พวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังฮวาซาน
ข้าถามไปว่า “เพราะเรื่องของวัตถุวิเศษไม่ใช่หรือ? ควรขึ้นไปตอนนี้เลยจะดีกว่าไหม?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือ “ทำแบบนี้ปลอดภัยกว่า”
…ข้าไม่เข้าใจนักว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่ไหนๆ พวกเขาก็ยืนกราน ข้าจึงพยักหน้าตกลง
ความจริงแล้ว ข้าก็เหนื่อยพอดี และไม่มีความคิดจะปีนขึ้นเขาสูงลิบลิ่วในตอนนี้อยู่แล้ว
“ซาลาเปามาแล้ว~!”
พอได้นั่งลงที่โต๊ะ อาหารที่สั่งไว้ก็เริ่มทยอยมา
ข้าไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษนอกจากเติมกระเพาะให้เต็มก่อน ข้าหยิบซาลาเปาสองลูกมากัดอย่างเอร็ดอร่อย ขณะเดียวกันวีซอลอาก็ยื่นแก้วน้ำมาให้
พักนี้ดูเหมือนนางจะพยายามทำอะไรบางอย่างมากเป็นพิเศษ
“ขอบใจนะ แต่เจ้าก็กินบ้างสิ”
“ขะ…ข้าอิ่มแล้วค่ะ”
“…?”
ข้ามองนางด้วยสายตาที่ชัดเจนว่าโกหกกันชัดๆ
