วีซอลอาพองแก้มขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนเด็กดื้อ ข้าอดขำไม่ได้ จึงใช้มือกดแก้มทั้งสองข้างของนางลง
ปู๊วว !
เสียงออกมาจากปากนางอย่างขบขัน ข้าหัวเราะออกมาเสียงดัง ขณะที่วีซอลอาทำหน้ามุ่ยและเริ่มงอนขึ้นมาทันที
“หึ…ชิ!”
“ก็ได้ ขอโทษๆ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”
…โกหกแน่นอน
ของแบบนี้ สนุกขนาดนี้ ใครจะปล่อยให้หลุดมือไปได้?
ขณะที่ข้ากำลังแกล้งวีซอลอาอยู่ยองพุง ก็ปรากฏตัวพร้อมถ้วยบะหมี่ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ข้า
“…น่าเสียดายจริงๆ ข้าน่าจะพาเจ้ามากินร้านที่อร่อยกว่านี้”
…หมายถึงร้านที่เขาเคยบอกว่าซาลาเปาอร่อยที่สุดในมณฑลส่านซีสินะ?
แม้ว่าข้าจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ข้าแค่ต้องการให้เรื่องทุกอย่างจบไวๆ จะได้รีบกลับไปที่ตระกูลกู่เสียที
“เจ้าไม่ขึ้นเขาพร้อมคนอื่นหรือ?” ข้าถามออกไป
ตอนที่ชินฮยอน และคนอื่นๆขึ้นไปบนฮวาซาน ยองพุงกลับเลือกที่จะอยู่ข้างล่างกับข้า
ทีแรกข้าคิดว่าเขาคงอยู่เพราะเรื่องของศิลาเมิ่งฮวา แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น
“ไม่เป็นไรหรอก…”
ในแววตาของยองพุง มีบางสิ่งที่ดูไม่สบายใจ อย่างประหลาด
ข้าตัดสินใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรถามให้ลึกซึ้งนัก จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปก่อน
หลังจากกินไปได้สักพัก ข้าหันไปมองวีซอลอา นางยังคงตั้งใจเคี้ยวอาหารอยู่ ดูเหมือนจะพยายามกินให้มากกว่าปกติ
ขณะที่นางเพลินอยู่กับการกินนัมกุงบีอา ก็เลื่อนจานใส่อาหารบางอย่างให้นางเบาๆ
