วีซอลอา”หึ!” ออกมาทันที
…พักนี้นางเป็นแบบนี้เสมอ
แต่ปัญหาคือ หลังจากแสดงท่าทางไม่พอใจออกไปแล้ว นางก็มักจะแอบเหลือบมองนัมกุงบีอาอย่างลังเล คล้ายกับว่าสำนึกผิด
…ถ้าจะเป็นแบบนั้นแต่แรก แล้วจะทำไปทำไมกัน?
แม้นางจะแสดงออกว่ารังเกียจ แต่มือนางก็ยังหยิบอาหารจากจานขึ้นมากินอย่างช้าๆ
…ดูเหมือนนางจะยังสับสนกับตัวเองอยู่
นางคงไม่พอใจอะไรบางอย่าง และพยายามแสดงออกว่าต่อต้าน แต่เพราะนิสัยที่อ่อนโยนของนาง ทำให้ทำแบบนั้นได้ไม่เต็มที่
[แบบนี้ก็น่ารักดีออก นิสัยแสดงออกมาชัดเจนขนาดนี้]
‘…หืม’
ข้าเผลอยกมือขึ้นลูบศีรษะของวีซอลอาโดยไม่รู้ตัว
พูดให้ถูกคือ ข้าแค่อยากลูบหัวนางเท่านั้น ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ
วีซอลอาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อข้าสัมผัสนาง ข้ากำลังจะชักมือกลับเพราะกลัวว่านางจะไม่ชอบ
หมับ!
…แต่วีซอลอากลับจับมือของข้าไว้แน่น ไม่ให้ดึงออก
‘…หมายความว่าอยากให้ข้าทำต่อสินะ?’
ข้าจึงค่อยๆ ลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน
พอสัมผัสได้ถึงเส้นผมที่นุ่มสลวย รอยยิ้มเล็กๆ ก็เริ่มปรากฏบนใบหน้าของนาง
[อย่างน้อยเจ้าก็ยังเป็นบุรุษจริงๆ นั่นแหละ]
‘จู่ๆ พูดอะไรออกมาเนี่ย?’
[เจ้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้หรอก ร่างกายของเจ้ามันซื่อตรงกว่าที่คิดนะ]
หลังจากฟังคำพูดของตาแก่ชิน ข้าก็ตั้งใจฟังจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง
…มันเต้นแรงกว่าปกติจริงๆ
