สมองของข้าอาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่ร่างกายดูเหมือนจะรับรู้สิ่งนี้ในแบบของมันเอง ข้าพยายามไม่สนใจและลูบศีรษะนางต่อไปอย่างแผ่วเบา
…แต่แล้ว ข้าก็รู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคน
“…หืม?”
ข้าหันไปมองที่ข้างๆวีซอลอา
นัมกุงบีอา กำลังยื่นหน้ามองมาด้วยดวงตาเบลอๆอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
หรือให้พูดให้ถูก
นางไม่ได้จ้องมองข้าโดยตรง แต่กำลังจ้องมองมือของข้า ที่กำลังลูบหัววีซอลอาอยู่
“มองข้าทำไม?”
ข้าถามออกไปอย่างงุนงง
นางไม่ได้ตอบอะไร…
เพียงแค่จ้องมองอยู่เงียบๆจนเริ่มรู้สึกกดดัน
นัมกุงบีอาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะค่อยๆ ลดสายตาลงช้าๆ
…
และนั่นทำให้ข้ามองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้านางได้ชัดเจน กลุ่มเส้นผมสีดำสนิทที่โค้งลงมาจนเผยให้เห็นกระหม่อมของนาง
[…โอ้โห]
ตาแก่ชิน อยู่ๆ ก็อุทานออกมาเหมือนกำลังทึ่งอะไรบางอย่าง
“อะไรของท่าน…?”
ข้าขมวดคิ้ว แต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า…หรือว่านางกำลังรอให้ข้าลูบหัว?
…ไม่น่าจะใช่กระมัง?
แต่ถ้าไม่ใช่ แล้วนางจะลดศีรษะลงแบบนั้นทำไม?
‘…ไม่น่าเป็นไปได้’
แม้จะยังไม่มั่นใจ ข้าก็ค่อยๆเลื่อนมือออกจากศีรษะของวีซอลอา แล้วเอื้อมไปทางนัมกุงบีอา
ข้าชะงักไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจลองดู
“…อ๊ะ”
วีซอลอาส่งเสียงออกมาคล้ายกับเสียดาย มือของข้าเกือบจะสัมผัสเส้นผมของนัมกุงบีอาแล้ว
แต่ทันใดนั้น…
“ชั้นสองมีใครอยู่รึ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆเดินขึ้นบันไดมา
