“เสียงนี้มัน…”
ยองพุงที่นั่งอยู่ข้างๆ ข้าสะดุ้งเฮือก
ข้าหยุดมือกลางคัน แล้วหันไปมองต้นเสียง นัมกุงบีอาเองก็หันไปมองทางบันไดเช่นกัน
จากปฏิกิริยาของยองพุง… ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักคนที่กำลังขึ้นมา
เมื่อข้าเห็นเครื่องแต่งกายของพวกเขา ข้าก็จำได้ในทันที พวกเขาสวมชุดเดียวกับยองพุง
‘…ศิษย์ของสำนักฮวาซานงั้นหรือ?’
นี่มันดึกมากแล้ว คนของสำนักฮวาซานมีเหตุผลอะไรถึงได้ลงจากเขาในเวลานี้?
ข้าไม่แน่ใจเรื่องกฎเกณฑ์ของพวกเขา แต่การลงมาเช่นนี้… อาจจะเป็นปัญหาก็ได้?
“…เอ๊ะ? นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีใคร…”
ชายหนุ่มที่เดินนำหน้ามาหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นพวกเรา
หรือจะพูดให้ถูก เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นยองพุงที่นั่งอยู่ข้างข้า
ยองพุงเองก็ลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มคนนั้น
“…ศิษย์พี่”
‘หืม’
ยองพุงเรียกเขาว่าศิษย์พี่ แสดงว่าชายหนุ่มคนนี้ก็คงเป็นศิษย์รุ่นที่สามของสำนักฮวาซานเหมือนกัน และนี่คงเป็นครั้งแรกที่ข้าได้เจอศิษย์รุ่นเดียวกับยองพุง
เมื่อเทียบกับศิษย์รุ่นที่สอง คนผู้นี้ดูอายุน้อยกว่าเล็กน้อย
“…ยองพุง”
ชายหนุ่มเอ่ยชื่อยองพุงออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตกใจ
ข้าไม่เข้าใจ
การพบเจอศิษย์ร่วมสำนักมันเป็นเรื่องน่าประหลาดใจขนาดนั้นเลยหรือ?
“ศิษย์พี่ เป็นอะไรหรือ?”
ยองพุงถามกลับไปด้วยความสงสัย
“…ใครอยู่ที่นี่กันแน่?”
ไม่นาน ศิษย์ของสำนักฮวาซานที่เดินตามหลังมาก็ปรากฏตัว
