แต่ทันทีที่พวกเขาเห็นยองพุง พวกเขาก็หยุดชะงักไปเหมือนกัน
‘…อะไรของพวกเขากัน?’
บรรยากาศรอบตัวเริ่มรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะเอ่ยปากถามยองพุงอีกครั้ง
“…เจ้าจัดการเรื่องที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้วหรือ?”
“ขอรับ…”
“แล้วอาจารย์อาท่านอื่นๆ อยู่ที่ไหน?”
“พวกท่านมีธุระจึงขึ้นไปก่อนแล้ว ส่วนอาจารย์อาชินบยอก และอาจารย์อาชินซอก อยู่ที่ชั้นอื่นขอรับ”
“อย่างนั้นหรือ…”
“…”
“…”
บทสนทนาหยุดลงโดยไม่มีใครพูดอะไรต่อ
แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนที่อ่านบรรยากาศเก่งนัก แต่ก็รู้ได้ว่าบรรยากาศตอนนี้มันอึดอัดชอบกล
[…ไม่น่าเชื่อเลย เจ้ายังมีความสามารถในการอ่านบรรยากาศกับเขาด้วยหรือ?]
‘…ตาแก่ชิน’
ยองพุงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเรียกสติกลับมา แล้วหันมาทางข้า
“อ้อ! ท่านผู้นี้คือคุณชายกู่หยางชอน แห่งตระกูลกู่ ท่านเป็นแขกสำคัญของสำนักฮวาซานขอรับ”
เมื่อยองพุงแนะนำตัวข้า ชายหนุ่มตรงหน้าก็หันมามองข้าในที่สุด
หรือให้ถูกต้องกว่านั้น
เขามองนัมกุงบีอาก่อน แล้วมองวีซอลอา แล้วค่อยมองมาที่ข้า
…ไอ้พวกหมอนี่มัน…?
“อะ…ขอรับ ข้าเป็นศิษย์รุ่นที่สามของสำนักฮวาซาน…ยองซอง ขอรับ”
น้ำเสียงของเขาสั่นไหวชัดเจน
โดยเฉพาะดวงตาที่ลอบมองไปทางนัมกุงบีอาเป็นระยะ มันทำให้ข้ารู้สึกคุ้นๆ กับภาพนี้…
เหมือนกับตอนที่ยองพุงแอบมองนางเลยไม่ผิดเพี้ยน
