[เลิกสนใจเด็กคนนั้นได้แล้ว สนใจคู่หมั้นของเจ้าจะดีกว่า]
‘หา?’
คำพูดของตาแก่ชินทำให้ข้าหันไปมองนัมกุงบีอาโดยอัตโนมัติ
และทันใดนั้น ข้าก็เห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ นัมกุงบีอากำลังจ้องยองซองเขม็ง
…นางกำลังจ้องเขม็งอยู่จริงๆ หรือ?
หญิงสาวผู้ไร้ชีวิตชีวาคนนั้น กำลังใช้สายตาคมกริบแบบนี้มองใครบางคนงั้นหรือ?
แม้จะเป็นการแสดงออกที่เล็กมาก หากไม่สังเกตให้ดีคงไม่มีทางเห็น
แต่ข้าที่อยู่กับนางมาระยะหนึ่งแล้ว มั่นใจได้เลยว่านางกำลังจ้องเขาอยู่แน่ๆ
แต่มองแบบนั้นทำไมกัน…?
ดูเหมือนยองซองเองก็เริ่มรู้สึกตัวว่าเขากำลังทำตัวน่าขัน
เขาไอแห้งๆ ออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“ศิษย์อาจารย์คงมีเหตุผลที่มอบหมายแขกให้เจ้าดูแล เอาล่ะ พวกเราก็ต้องไปคารวะอาจารย์อาท่านอื่นเช่นกัน”
“ขอรับ…”
“เช่นนั้นขอตัวก่อน ขอให้ท่านพักผ่อนตามสบาย”
ยองซองทำความเคารพ ข้าก็พยักหน้ารับและตอบกลับตามมารยาท
ทันทีที่พิธีรีตองจบลง พวกเขาก็รีบออกจากที่นี่ไปทันที
ในแววตาของยองพุงที่ยืนข้างข้า ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่บรรยายออกมาได้ยาก และนั่นทำให้ข้านึกถึงคำพูดของเขาที่เคยบอกกับข้ามาก่อนหน้านี้
“ศิษย์คนอื่นๆ ไม่ได้ชื่นชอบการประลองกับข้านัก”
ข้าจำได้ว่าตอนที่เขาพูดประโยคนั้น ใบหน้าของเขาดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด
…เขาถูกกีดกันหรืออย่างไร?
“มังกรกระบี่ดอกเหมย” ของสำนักฮวาซาน…ถูกมองเช่นนี้?
