ขณะที่พูด ดวงตาสีเพลิงที่แฝงประกายสีแดงจางๆ ของมันก็จ้องเขม็งไปยังเรือมังกรเหินเวหาที่บินลับตาไปด้วยความเคียดแค้น
จินโหวผู้ที่เมื่อครู่นี้ยังแสดงท่าทีก้าวร้าวและหยิ่งยโส บัดนี้กลับเก็บกระบองเหล็กเข้าที่ เอามือไพล่หลัง ท่วงท่าดูสงบนิ่งและดูเหมือนว่าจะละทิ้งทางโลกียะอย่างมาก มันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“โหวชี ข้ารู้ว่าตอนเด็กๆ เจ้าเคยถูกผู้บำเพ็ญเพียรทำร้ายจนปางตาย นับแต่นั้นมา เจ้าก็ผูกใจเจ็บและเคียดแค้นเผ่าพันธุ์มนุษย์มาโดยตลอด กระทั่งยังเคยแอบลงเขาไปลอบสังหารมนุษย์มาแล้วตั้งมากมาย แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าจะมายุยงให้ข้าออกหน้าแก้แค้นแทนเจ้านะ”
ลิงปีศาจระดับจินตานที่อยู่ด้านข้างหน้าถอดสีทันที ขาอ่อนแรงจนต้องคุกเข่าล้มลงตรงหน้าราชันย์วานรทองคำ โขกศีรษะลงกับพื้นดังกึกๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย
“ท่านบรรพชนโปรดไว้ชีวิตด้วย! โหวชีไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าแล้วขอรับ!”
มันรู้ดีว่าบรรพชนของมันนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด ในตอนนี้มันกลัวเหลือเกินว่าจะไปกระตุกหนวดเสือเข้า จึงรีบคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตอย่างไม่ลังเล
จินโหวไม่แม้แต่จะปรายตามองมัน เพียงกล่าวว่า
“ใครทำร้ายเจ้า เจ้าก็ไปฆ่ามันเสียสิ”
