“ถ้าเช่นนั้น…ท่านยองพุง ข้ามีบางอย่างที่อยากถามเจ้าได้หรือไม่?”
“โอ้? แน่นอน! ถามข้าได้ทุกเรื่อง…ยกเว้นเคล็ดวิชาประจำสำนัก”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงเพียงนั้นหรอก…”
ใครจะไปอยากเรียนกระบี่ของพวกเจ้า?
[อะไรนะ!? กระบี่ของฮวาซานคือศิลปะอันสูงส่ง เจ้ากล้าดูแคลนกระบี่ของฮวาซานเชียวหรือ!?]
ข้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจอีกเล่า?
ข้าเมินเสียงโวยวายของชินชอลและเอ่ยถาม ยองพุง
“ข้าขอถามเรื่องหนึ่ง…”
“ได้เลย!”
“เจ้าสำนักคนปัจจุบัน…เป็นเจ้าสำนักรุ่นที่เท่าใด?”
“…หา?”
[…หา?]
“ข้ารู้สึกสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว…”
ข้านึกถึงสิ่งที่ชินชอลเคยถามข้าเกี่ยวกับตำแหน่งเจ้าสำนักของฮวาซาน
ข้าไม่มีโอกาสได้ถามใครเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน และเมื่อโอกาสเหมาะเจาะมาถึง ข้าย่อมไม่ปล่อยให้มันผ่านไป
“อะไรนะ…?”
ยองพุงถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ คล้ายกับสมองของเขาหยุดทำงานชั่วคราว เขากระพริบตาสองสามครั้งก่อนจะจ้องมองข้าอย่างไม่เชื่อสายตา
“…นั่นคือคำขอของท่านอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ ข้าอยากให้เจ้าบอกข้า”
“…อา”
ยองพุง ทำหน้าตกตะลึงไปชั่วขณะ
ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย?
ข้าไม่ได้ถามอะไรแปลกๆ สักหน่อย แค่ถามว่าเจ้าสำนักคนปัจจุบันเป็นรุ่นที่เท่าไรเท่านั้นเอง
[ข้าถามอะไรแปลกๆ ไปงั้นหรือ?]
ข้าหันไปถามชินชอลแต่เขากลับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบา
[อย่าพูดกับข้า ข้ารู้สึกอับอาย]
อะไรของเขากัน?
