[…ใช่ จันทร์ยังลอยอยู่ดี]
แม้จะมีเมฆปกคลุมฝนกระหน่ำ แต่นางก็รู้ดีว่าไม่มีทางมองเห็นดวงจันทร์
ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่ามันเป็นเพียง ละครฉากหนึ่ง ที่ไม่มีความหมายใด
[…เจ้ายังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม?]
นางถามอีกครั้ง
บุรุษหลุดหัวเราะแผ่วเบา
“เจ้าถึงกับเอามือลูบแก้มข้าอยู่แท้ๆ ยังมีหน้ามาถามอีกหรือ?”
ที่มุมปากของนางคล้ายจะขยับเล็กน้อย
…หรือว่านางกำลังยิ้ม?
เขาคิดว่าคงเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
[…ทั้งข้าและเจ้า ยังอยู่ตรงนี้ ดีจริงๆ…]
อะไรที่ว่าดี?
เขาอยากถาม แต่มิอาจเอ่ยวาจาได้อีก
เพราะหลังจากคำนั้นจบลง—ลมหายใจสุดท้ายของนางก็สิ้นสุดลง
บุรุษค่อย ๆ ปล่อยมือจากร่างของนางอย่างเชื่องช้า เขาไม่มีทั้งเวลาหรือโอกาสที่จะฝังร่างของนางให้สมเกียรติ
นางเองก็คงไม่ต้องการสิ่งนั้น
และที่สำคัญ—สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เอื้อให้ทำเช่นนั้น
“เจอแล้ว…”
เสียงดังขึ้นจากด้านหลัง
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
สายตาจ้องมองไปยังกลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนล้อมรอบอยู่เบื้องหลัง
พวกมันนับสิบ นับร้อย—ต่างสวมชุดสีน้ำเงินขาว บนอกเสื้อปักตราพันธมิตร
จากฝูงชนจำนวนมาก ชายผู้หนึ่งยืนอยู่แถวหน้า
รูปลักษณ์ของเขาราวกับรูปสลัก กระบี่ในมือชี้ตรงมาทางเขา
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะหนีไปได้ไม่ไกลนัก”
สีหน้าของบุรุษผู้นั้นแสดงออกถึงความมุ่งมั่นในคุณธรรมและความยุติธรรม
