เสียงระเบิดสะท้อนก้องป่า ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว
“อั่ก!”
พร้อมเสียงร้องแปลกๆ ยองพุงกระเด็นปลิวออกไปไกล ข้าซึ่งหยุดยืนอยู่กลางพื้นราบ ได้แต่ทำสีหน้าฉงน
…นี่มันไม่ใช่ฝีมือของข้า ข้ายังไม่ได้เข้าไปใกล้ยองพุงด้วยซ้ำ แต่แล้วเหตุใดเขาถึงถูกซัดปลิวไปได้?
‘…มีคนซุ่มโจมตีงั้นหรือ?’
ข้าไม่รู้สึกถึงจิตสังหารเลยแม้แต่น้อย
แม้สายตาจะถูกบดบังด้วยกลุ่มฝุ่น แต่ข้ากลับรับรู้ถึงการปรากฏตัวของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่ยองพุงเคยอยู่
“เอ๊ะ…?”
เสียงอุทานตกใจดังขึ้น
เป็นความรู้สึกที่ข้าคุ้นเคย
“…อะไรน่ะ?”
เป็นบุคคลที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่
คนผู้นั้นควรจะยังคงอยู่ที่มณฑลอันฮุย ใช้เวลากับกระบี่ของนางที่นั่น แล้วเหตุใดข้าถึงรับรู้ถึงการปรากฏตัวของนางที่นี่?
สายลมพัดหอบฝุ่นให้ปลิวไปเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า
“…อ่า”
เจ้าของพลังที่น่าประหลาดใจเอ่ยออกมาสั้นๆ
ในตำแหน่งที่ยองพุงเคยยืนอยู่ ตอนนี้มีนางยืนแทน
เสื้อผ้าของนางขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งกลับมาจากสนามรบ
ถึงจะดูมอมแมมเพียงใด แต่ผิวขาวละเอียดและใบหน้าอันงดงามของนางยังคงสะดุดตาเช่นเดิม
นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ข้า
เมื่อสบตากับข้า นางก็ยิ้มออกมา
…เป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างยิ่ง
“ข้าพบเจ้าแล้ว…”
เสียงใสของนางกระซิบแผ่วเบาราวกับกำลังสะกดข้า
