หลังจากเริ่มเดินทางร่วมกับสำนักฮวาซาน ค่ำคืนแรกก็มาถึง
แม้จะเป็นการเดินทางร่วมกันที่ไม่คาดคิด แต่แท้จริงแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากเดิมมากนัก
ศิษย์สำนักฮวาซานดูแลเรื่องอาหารและที่พักกันเอง ข้าแทบไม่ต้องจัดการอะไรเลย
กลับกัน พวกเขาต้องเดินทางให้ช้าลงเพื่อให้ก้าวทันพวกข้า ซึ่งดูจะเป็นการเสียเปรียบสำหรับพวกเขาเสียมากกว่า
“พวกเขาคงจำเป็นต้องติดตามข้ามาเพราะเรื่องของวัตถุวิเศษ…”
เมื่อพิจารณาถึงคุณค่าของมัน ก็สมเหตุสมผลแล้ว
สำหรับสำนักเล็กๆอาจไม่แน่ แต่สำหรับเก้าสำนักใหญ่ และสี่ตระกูลสูงศักดิ์ แต่ละฝ่ายต้องมีวัตถุวิเศษเป็นอย่างน้อยหนึ่งชิ้นแน่นอน
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของแต่ละฝ่ายโดยตรง
“แต่การเอาวัตถุวิเศษไปพนันเหล้ากับคนอื่นเนี่ย…”
ข้าถอนหายใจ เมื่อนึกถึงการกระทำของ อาวุโสสองแห่งตระกูลกู่
หากพูดถึงสำนักฮวาซานเมื่อไหร่ เจ้าผีแก่นั่นก็มักจะปกป้องชื่อเสียงของสำนักสุดชีวิต
แต่ทำไมครั้งนี้ถึงเงียบไปล่ะ?
[อะแฮ่ม…]
“…เดิมพันมันก็เป็นปัญหาแล้ว แต่ไอ้คนที่รับมันมาโดยไม่ลังเลนี่ก็เป็นปัญหาไม่แพ้กัน”
ถึงแม้อาวุโสของข้าจะเป็นคนยกมันให้ แต่รับมันมาอย่างง่ายดายขนาดนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?
ข้าสามารถจินตนาการได้เลยว่าอาวุโสสอง คงจะเผยรอยยิ้มกว้างแล้วรับวัตถุวิเศษนั้นมาอย่างดีใจ
“…และเพราะเรื่องนี้ ข้าถึงได้ถูกเจ้าผีแก่เกาะติดแบบนี้ไงล่ะ”
